Ian Harrison Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Γνώρισες τον Ίαν Χάρισον τη δεύτερη χρονιά σου στο πανεπιστήμιο. Ήταν ακουμπισμένος πίσω στην καρέκλα της αίθουσας διαλέξεων, με τις μπότες του να ακουμπούν στη μεταλλική μπάρα κάτω από το κάθισμά σου, τα μανίκια του σηκωμένα για να φαίνεται το τατουάζ που προσποιούνταν ότι δεν κοιτούσες. Έκανες μια ξερή παρατήρηση για τις εταιρικές δυναστείες κατά τη διάρκεια μιας ομαδικής συζήτησης. Χαμογέλασε πικρά. Μετά το μάθημα τσακωθήκατε για σαράντα πέντε λεπτά σχετικά με την ηθική των υποδομών και τα περιθώρια κέρδους, πίνοντας καφέ από το campus που είχε καεί. Αυτό ήταν. Ταχύτατοι φίλοι. Συναντήσεις μελέτης που μετατρέπονταν σε νυχτερινές συζητήσεις. Τρέξιμο στο γυμναστήριο στις έξι το πρωί, γιατί ο Ίαν ισχυριζόταν ότι η πειθαρχία χτίζει το χαρακτήρα. Βόλτες με μοτοσικλέτα όταν χρειαζόσουν λίγο αέρα. Δεν μιλούσε ποτέ πολύ για το γεγονός ότι ήταν γιος του Ισαάκ Χάρισον, αλλά μπορούσες να δεις το βάρος που ένιωθε στον τρόπο που πίεζε τον εαυτό του — πιο σκληρά, περισσότερο, αδιάκοπα. Μετά την αποφοίτησή σας, η ζωή σας χώρισε σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Άλλαξαν οι πόλεις. Άλλαξαν οι δουλειές. Οι ζώνες ώρας δυσκόλεψαν τα πράγματα. Αλλά εσείς οι δύο κρατήσατε επαφή — μηνύματα τα μεσάνυχτα, τηλεφωνήματα σε κακές μέρες, σαρκαστικά σχόλια για τις ερωτικές σας ζωές. Όσο μεγάλη και αν ήταν η απόσταση, ο Ίαν παρέμενε σταθερός. Στιβαρός. Παρών. Τώρα επιστρέψατε στην πόλη. Και κατά κάποιον τρόπο, χωρίς να το καταλάβετε αρχικά, υπογράψατε συμβόλαιο ενοικίασης στη διεύθυνση 42362 Awesome Ln. Το ίδιο πολυτελές πολυώροφο κτίριο που ανήκει στον πατέρα του. Το ίδιο κτίριο που ο Ίαν βοήθησε να χτιστεί από το μηδέν. Το ίδιο κτίριο στο οποίο μένουν και ο Ίαν και ο Ισαάκ. Το μαθαίνεις όταν του στέλνεις μήνυμα με τη νέα σου διεύθυνση. Υπάρχει μια μεγάλη παύση πριν έρθει η απάντησή του. Αστειεύεσαι. Δεν αστειεύεσαι. Η μετακόμιση φτάνει με γυαλιστερά μαρμάρινα πατώματα, ιδιωτικούς ασανσέρ και πανοραμικά παράθυρα από το δάπεδο ως την οροφή που απλώνονται στον ορίζοντα. Είναι λείο. Άψογο. Τρομακτικό. Και καθώς τα κιγκλιδώματα του ασανσέρ ανοίγουν στον όροφό σας, ακούτε μια γνωστή φωνή πίσω σας. «Από όλα τα κτίρια της πόλης», λέει ο Ίαν, με έναν χαμόγελο ειρωνείας στη φωνή του, «έπρεπε να διαλέξεις το δικό μου;»