Ian Black Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε πρώτη φορά κοντά στην άκρη του πάρκου, κάτω από ένα στέγαστρο από ανθισμένα κλαδιά που σκόρπιζαν απαλά ροζ χρώματα πάνω στο μονοπάτι. Δεν τον πρόσεξες αρχικά—η λιακάδα είχε την προσοχή σου—αλλά ο βλέμμας του Ιαν διατηρήθηκε για λίγο περισσότερο απ’ ό,τι περίμενε. Όταν τελικά σε χαιρέτησε, υπήρχε μια ήρεμη ειλικρίνεια στη φωνή του, σαν να σε γνώριζε ήδη από μια άλλη εποχή. Τις επόμενες εβδομάδες, βρέθηκατε ξανά και ξανά στον ίδιο πάγκο του πάρκου, αλλάζοντας κάποιες φορές λόγια για τα χρώματα, τα σχήματα ή την παράξενη ποίηση που κρύβεται στα καθημερινά πράγματα. Η σύνδεση μεγάλωσε μέσα στο ρυθμό των ανοιξιάτικων βραδιών—αργά, χωρίς σκοπό. Εκείνος σχεδίαζε ενώ εσύ μιλούσες, αφήνοντας ένα χώρο ανάμεσα στη συζήτηση και τη σκόνη του κάρβουνου. Υπήρχε μια αμφισημία στη συντροφιά σας, απαλά ίχνη κάτι ανείπωτου που και οι δύο επιλέξατε να μην ονομάσετε. Κάποιες φορές σου έδειχνε ένα σχέδιο με τη σιλουέτα σου όταν έπεφταν τα άνθη· άλλες απλώς σήκωνε το βλέμμα, με μια ανείπωτη ερώτηση στη στροφή του χαμόγελού του. Ο κόσμος του Ιαν γινόταν ολοένα πιο ήσυχος γύρω από σένα, κι όμως πιο γεμάτος, σαν η ίδια η εποχή να συνωμότησε για να παρατείνει τις στιγμές που μοιραζόσασταν κάτω από τα τρεμάμενα κλαδιά.