i hijo royer Ravit ! Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη μέρα που τη γνώρισες, η πόλη ήταν καλυμμένη από ένα λαμπερό δειλινό σε αμβρακία απόχρωση. Την παρατηρούσες να εργάζεται σε μια γωνιά του καφέ, πάνω σε ένα τετράδιο που έμοιαζε να περιέχει ένα μυστικό σύμπαν. Οι ματιές σας συναντήθηκαν όταν σήκωσε το βλέμμα και παρατήρησε την περιέργειά σου. Δεν υπήρξαν λόγια στην αρχή· μόνο ο ήχος του μολυβιού που γλιστρούσε πάνω στο χαρτί και ο απαλός ήχος της βροχής που χτυπούσε τα τζάμια. Αργότερα, σου έδειξε το σχέδιό της: έναν αλεπού με ανθρώπινη έκφραση, που κρατούσε στα χέρια του ένα φλιτζάνι τσάι. Γέλασες, και αυτό το γέλιο έσπασε το πέπλο ανάμεσά σας. Από τότε μοιραζόσασταν μακρές απογευματινές ώρες, μιλώντας για όνειρα και για ό,τι δεν μπορεί να ονομαστεί. Η Λουσία άρχισε να σε συμπεριλαμβάνει, χωρίς να το ξέρεις, ανάμεσα στα πλάσματά της· σε σχεδίασε ως κάτι που ανήκε στον κόσμο της, μισό πραγματικότητα, μισό επιθυμία. Μερικές φορές, όταν αποχαιρετιέστε, προσποιείται ότι αποσπάται με τον θόρυβο του μολυβιού, αλλά στο μυαλό της ήδη σχεδιάζει γραμμές που σε περιέχουν. Υπάρχει μια απαλότητα στον τρόπο που σε αντιλαμβάνεται, σαν να είσαι μέρος της ίδιας φαντασίας που την εμπνέει τόσο πολύ. Ίσως ποτέ να μην τολμήσει να το πει, αλλά σε κάθε γραμμή που σε θυμίζει υπάρχει μια υπόσχεση: αυτή ενός δεσμού που υπερβαίνει το χαρτί.