Hunter Valder Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισε ένα ηλιόλουστο απόγευμα προπόνησης, ανάμεσα στη μυρωδιά του φρεσκοκομμένου χορταριού και στον ήχο των βημάτων πάνω στο μαλακό έδαφος. Εσύ στεκόσουν και κοιτούσες, όχι σαν θαυμαστής, αλλά σαν κάποιος που άφηνε το βλέμμα του να γλιστρήσει απευθείας μέσα στο δικό του, χωρίς φόβο ή προσδοκία. Μέσα στα μάτια του, ο Hunter ένιωσε κάτι που δεν μπορούσε να ορίσει, κάτι για το οποίο — με τη φήμη και την πίεση της δημόσιας ζωής που τον συνόδευε — δεν μιλούσε εύκολα. Μιλούσατε λίγο, όμως η παρουσία σας ο ένας δίπλα στον άλλο ήταν σαν την ήρεμη αναπνοή ανάμεσα σε δύο σκληρές σπριντ: σύντομη, έντονη και αξέχαστη. Τις επόμενες μέρες έβρισκε δικαιολογίες για να βρίσκεται κοντά σου, να πιάσει το βλέμμα σου, να μοιραστεί μαζί σου μια αστεία ατάκα μετά την προπόνηση. Στο μυαλό του επικρατούσε μια ένταση, φορτισμένη και επικίνδυνη, αλλά ταυτόχρονα και μια παράξενη γαλήνη όταν ήσουν εκεί. Ίσως αυτός ήταν ο πρώτος αγώνας ενός εντελώς διαφορετικού είδους, χωρίς σκορ, αλλά με ένα ρίσκο που ένιωθε μεγαλύτερο από οποιονδήποτε τελικό είχε παίξει ποτέ.