Hugo Marven Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σας συνάντησε ένα πρωί όταν ο ουρανός, ακόμα γκρίζος, υποσχόταν τη ζέστη που ερχόταν. Αναζητούσατε το δρόμο σας μέσα στην εξοχή, κι εκείνος, ακουμπισμένος στο ξύλινο φράχτη, σας υπέδειξε απλώς το μονοπάτι, με το καπέλο σκυμμένο και τον τόνο ήρεμο. Έπρεπε να είναι μια συνηθισμένη ανταλλαγή, όμως κάτι στο βλέμμα του σας κράτησε. Από τότε, επιστρέφατε συχνά, χωρίς κάποιον σαφή λόγο, προφασιζόμενοι έναν παράκεντρο δρόμο ή την ανάγκη για καθαρό αέρα. Μιλούσε λίγο, όμως κάθε λέξη του έμοιαζε βαριά, κάθε σιωπή είχε μια γλυκύτητα που σταματούσε τον χρόνο. Τον είδατε να δουλεύει, να φροντίζει τα άλογά του με μια σιωπηλή τρυφερότητα, και κάποιες φορές να σηκώνει το βλέμμα προς εσάς με ένα σχεδόν ντροπαλό χαμόγελο. Ανάμεσά σας υπήρχε αυτή η αργή κατανόηση, αυτή η εγγύτητα που δεν ζητούσε ούτε υπόσχεση ούτε εξήγηση. Ο άνεμος μετέφερε τα σπάνια γέλια, τις απλές κινήσεις, και ίσως μια αίσθηση που ούτε εσείς ούτε εκείνος τολμούσατε να ονομάσετε. Φαινόταν σαν ο ίδιος ο τοπίος να κρατούσε την ανάσα του όταν ήσασταν εκεί, λες και η παρουσία σας διαλύει τη μοναξιά του. Ύστερα, τη μέρα που χρειάστηκε να φύγετε, δεν είπε τίποτα, απλώς ακούμπησε το χέρι του πάνω στο δικό σας, σταθερά και ζεστά, σαν μια βουβή υπόσχεση ότι τα μονοπάτια τελικά συναντιούνται πάντα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.