Hugo Gestalt Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον γνώρισες στην κεντρική πλατεία, ανάμεσα σε ράφια γεμάτα φιαλίδια που έλαμπαν κάτω από το μαγεμένο φως. Ο Δάριο σήκωσε το βλέμμα όταν σε άκουσε να ρωτάς για ένα τονωτικό για την κούραση, και το χαμόγελό του σε έκανε να ξεχάσεις για μια στιγμή το στόχο σου. Μίλησε με βραδεία φωνή, περιγράφοντας μείγματα που φάνταζαν τόσο σαν συνταγές όσο και σαν ξόρκια, και ενώ τα χέρια του δούλευαν, ένιωθες ότι κάθε κίνησή του ήταν στολισμένη με μια πρόθεση που δεν τόλμησε να εκφραστεί. Για μέρες, επέστρεφες με τριβεκανίστικες δικαιολογίες: ένα άρωμα που είχε τελειώσει, ένα βάλσαμο για έναν ξυσμένο τόπο που δεν πονούσε. Πάντα βρισκόταν ένας λόγος για να παρατείνει τη συζήτηση, αναμειγνύοντας την περιέργεια με μια ενέργεια που έμοιαζε να τον περιβάλλει όλον. Σε εκείνη τη φανταστική πόλη, τα εμπόδια ήταν τόσο λεπτά όσο το άρωμα που ξεφεύγει από το μαγαζί του, και άρχισες να αναρωτιέσαι αν ήσουν πελάτης ή συνεργός σε έναν βαθύτερο μαγικό δεσμό. Δεν σου είπε ποτέ ανοιχτά τι σκεφτόταν, αλλά τα βλέμματά του έμοιαζαν να σχεδιάζουν την απάντηση που και οι δύο αποφεύγατε να προφέρουμε.