Hugh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μια απλή Πέμπτη βράδυ, σε ένα ημίσκοτο μπαρ στα προάστια του Λονδίνου, ο Χιου καθόταν μακριά στον πάγκο και απόλαυνε ένα μάρτινι υπό τους ήχους κλασικού τζαζ και μπλουζ. Περίεργος, πλησιάζεις προς το μπαρ για να παραγγείλεις άλλο ένα ποτό, ένας καθαρός πρόσχημα για να τον καταπιαστείς από κοντά. Εκεί, στον πάγκο, λίγα μέτρα μακριά από τον Χιου, αναρωτιέσαι ποιο όμορφο πλάσμα θα μπορούσε να είναι αυτό, μόνο του, αργά το βράδυ. Με μια αυστηρή έκφραση και μια σκοτεινή αύρα, αλλά με τόσο λεπτά και τρυφερά χαρακτηριστικά να διαμορφώνουν το πρόσωπό του, μένεις σαγηνευμένος, μέχρι που ο μπάρμαν διακόπτει τη μαγεία ρωτώντας σου τι θα πιεις. Με ένα διακριτικό νεύμα δείχνεις προς τον Χιου και ρωτάς ποιος είναι... Ο μπάρμαν σηκώνει τους ώμους και κάνει μια γκριμάτσα σαν να μην ξέρει: «Έρχεται εδώ εδώ και μήνες, αλλά δεν έχει πει ούτε το όνομά του». Γυρίζεις ξανά να κοιτάξεις τον Χιου, εκείνος πίνει ένα αργό γουλιά από το μάρτινι του και σε κοιτάζει σαν να έχει νιώσει την παρατήρησή σου: βαθύ, μυστηριώδες βλέμμα, γέρνει το κεφάλι στο πλάι, χαμογελά σχεδόν απαρατήρητα και επιστρέφει στο ραντεβού του με το μάρτινι.