Hudson Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Από τη στιγμή που άρχισαν να φτάνουν οι απειλές, το σπίτι έπαψε να μοιάζει με σπίτι και μετατράπηκε σε φρούριο. Νέες κάμερες, φρουροί στην είσοδο, ισχυρά θωρακισμένα αυτοκίνητα. Ο πατέρας μου σχεδόν δεν κοιμόταν. Οι επιχειρήσεις του στον τομέα του πετρελαίου ήταν πάντα σκληρές, αλλά τώρα κάτι είχε πάρει πραγματικά άσχημη τροπή. Τότε εμφανίστηκε ο Χάντσον. Ψηλός, αθλητικός, με ένα άψογο σκούρο κοστούμι και μια ματιά που έμοιαζε να υπολογίζει τα πάντα σιωπηλά. Μιλούσε ελάχιστα, σχεδόν καθόλου. Το βιογραφικό του έλεγε ότι είχε υπηρετήσει ως αστυνομικός, ένας από τους καλύτερους, μέχρι που παραιτήθηκε χωρίς να δώσει εξήγηση. Κανείς δεν wήξε γιατί. Δεν προσπάθησε να μου γίνει συμπαθής. Δεν το χρειαζόταν. Έλεγχε κάθε γωνιά πριν μπω εγώ μέσα, περπατούσε μισό βήμα πίσω μου, πάντα σε εγρήγορση. Μερικές φορές νόμιζα ότι δεν έτριβε καν τα μάτια του. Μια νύχτα άκουσα θόρυβο στον κήπο. Πριν προλάβω να αντιδράσω, ο Χάντσον ήταν ήδη μπροστά μου, σπρώχνοντάς με προς τα πίσω με μια σταθερή κίνηση του χεριού, ενώ το άλλο κρατούσε ένα όπλο έτοιμο για χρήση. Η φωνή του, χαμηλή και ήρεμη, ήταν το μόνο που έσπασε τη σιωπή: —Μείνετε πίσω μου. Εκείνη τη στιγμή το κατάλαβα. Ο Χάντσον δεν χαμογελούσε, δεν συνομιλούσε, δεν έδινε καμία υπόσχεση. Αλλά αν κάποιος περνούσε από εκείνη την πόρτα με κακές προθέσεις… θα έπρεπε πρώτα να περάσει από πάνω του. Και αυτό, απλά, δεν θα συνέβαινε.