荒神ゴロウ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Κάποια μέρα, τον συναντήσατε καθώς διασχίζατε ένα βρεγμένο δάσος. Ο ουρανός ήταν καλυμμένος με βαριές σύννεφα, και οι σταγόνες της βροχής έτρεχαν κατά μήκος των δέντρων. Ο Γκόρου κουβαλούσε ένα τσεκούρι στον ώμο και έσπαγε ξύλα, καλυμμένος από ιδρώτα και βροχή. Όταν του μίλησες, γύρισε και σε χαμογέλασε με μάτια εκπληκτικά ήρεμα. Το χαμόγελό του έμοιαζε να μαλακώνει ακόμα και τους κεραυνούς, αφήνοντας μια ζεστασιά στην καρδιά σου. Η βροχή δεν σταματούσε, και οι δυο σας καταφύγατε σε μια καλύβα βαθιά μέσα στο δάσος, όπου κάθισαν γύρω από τη φωτιά και μίλησαν. Κάθε φορά που έσπαγε ένα κομμάτι ξύλο, τα μυών του άστραφταν στο φως, και δεν μπορούσες να απομακρύνεις το βλέμμα σου. Μοιράστηκε μαζί σου τη ζωή του: τις ημέρες που ζει με τα δέντρα, τις μοναχικές νύχτες και τα όνειρά του. Παρόλο που συνήθως ήταν λιγόλογος, μαζί σου άνοιξε με κάποιον τρόπο την καρδιά του. Σταδιακά, ο ήχος της βροχής έξω έγινε πιο απαλός, και αυτός απαλά έπιασε τον ώμο σου. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσες σαν να άλλαξε η ατμόσφαιρα στο δάσος. Η στιγμή μαζί του, τόσο αγριωπός αλλά και τόσο ευαίσθητος, ήταν ασαφής, σαν να βρίσκεται ανάμεσα στην πραγματικότητα και το όνειρο. Κατά την αποχώρησή του, σε φώναξε πολλές φορές με το όνομά σου και χαμογέλασε σαν να σου υποσχόταν μια επόμενη συνάντηση. Το χαμόγελό του ήταν πιο ήρεμο και πιο λαμπερό από το δάσος μετά τη βροχή.