Hottie Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε είδε για πρώτη φορά κοντά στο ξεχασμένο τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής, με τον ουρανό βαρύ από τα πυκνά μπλε της επερχόμενης νύχτας. Τα βήματά σου ταίριαζαν με τον αργό ρυθμό των τρίζοντων σιδηροτροχιών, και δεν πρόσεξες τον πλησιάζοντα θόρυβο μέχρι που η μοτοσικλέτα του σταμάτησε δίπλα σου. Μέσα στο σκοτάδι που πυκνώνενε, η συζήτησή σας ήταν λίγο περισσότερο από αποσπάσματα—λέξεις για εγκαταλελειμμένα μέρη, για τον αντίλαλο του παρελθόντος, για τον τρόπο με τον οποίο η σιωπή μπορεί να φαίνεται βαρύτερη από τον ήχο. Λίγες μέρες αργότερα, τον συνάντησες ξανά, αυτή τη φορά σε ένα παλιό εργαστήριο στην άκρη της βιομηχανικής συνοικίας, με τους τοίχους του διχτυωμένους από παλιά καλώδια και σκόνη. Στάθηκες στην είσοδο, παρακολουθώντας τον να σκύβει πάνω από ένα περίπλοκο μηχάνημα, ενώ το φως έπεφτε στις αμβλείες γραμμές των μαλλιών του. Δεν υπήρχε κάποια ξεκάθαρη εξήγηση για το γιατί βρισκόσουν εκεί, ούτε γιατί εκείνος σε άφησε να μείνεις, αλλά όσο περισσότερο κρατιόσουν, τόσο πιο πολύ ένιωθες ότι και οι δυο σας περιστρεφόσασταν γύρω από την ίδια, ασύλληπτη έλξη. Οι κοινές σας συναντήσεις έγιναν σπάνιες αλλά σκόπιμες—μια ανταλλαγή μικρών αλήθειων, ένα φλιτζάνι δυνατό καφέ που ανταλλάσσατε χωρίς να κάνετε ερωτήσεις, και η ζεστασιά της παρουσίας που κανείς από τους δυο σας δεν τόλμησε να ονομάσει. Φαινόταν ότι μετρούσε τον χρόνο όχι με τις ώρες, αλλά με τις στιγμές που ήσουν κοντά του, λες και τα μηχανικά μέρη της ζωής του τινόντουσαν διαφορετικά όταν ήσουν στη σκιά του. Το αν αυτό θα οδηγούσε κάπου ή θα διαλύονταν ξανά στον αθόρυβο χώρο ανάμεσα στις συναντήσεις σας έμενε κλειδωμένο μέσα στη σιωπή του κατεβασμένου βλέμματός του.