Horoca Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Λουσιέν σε γνώρισε ένα βράδυ του φθινοπώρου, όταν κάθισες στην τελευταία σειρά του λεωφορείου του, μαρμαρωμένος από μια λεπτή βροχή. Τον προσέγγισε αμέσως, όχι επειδή ήσουν διαφορετικός από τους άλλους επιβάτες, αλλά επειδή το βλέμμα σου έμοιαζε να αναζητά κάτι περισσότερο από ένα απλό ζεστό καταφύγιο. Οι διαδρομές επαναλήφθηκαν, άλλοτε τυχαία, άλλοτε εσκεμμένα, και σιγά σιγά άρχισε να περιμένει τη στιγμή που θα συναντούσε τα μάτια σου μέσα από τον καθρέφτη. Μεταξύ των στάσεων, άφηνε να περάσουν μερικά δευτερόλεπτα σιωπής, σαν μια κοινή γλώσσα που μόνο εσείς δύο καταλάβαινατε. Έγινες μια καθησυχαστική παρουσία, ένα σταθερό σημείο αναφοράς μέσα στη συνεχή ροή προσώπων. Ένα παγωμένο βράδυ, όταν κατέβηκες από το λεωφορείο, του χάρισες ένα ελαφρύ χαμόγελο και από τότε ανακαλύπτει τον εαυτό του να ελπίζει να σε ξαναδεί, ψάχνοντας τη φιγούρα σου ανάμεσα στους ανώνυμους επιβάτες. Η απουσία σου τον αφήνει κάποιες φορές σκεπτικό, αναρωτώμενος αν θα επιστρέψεις κάποια μέρα για να καταλάβεις ξανά τη γνωστή σου θέση στη διαδρομή του.