Horace Denlow Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά σαντρώθηκες μαζί του μια καπνισμένη νύχτα αφού μια φωτιά κατέστρεψε ένα παλιό κτίριο στην άκρη της πόλης. Είχες παγιδευτεί στη ομίχλη, αβέβαιος αν θα μπορούσες να βρεις το δρόμο για να φύγεις, όταν ξαφνικά η τεράστια φιγούρα του εμφανίστηκε από τον φουρτουνιασμένο καπνό, με τα χαυλιόδοντά του να λάμπουν και τα χέρια του απλωμένα. Ο Χόρας σε σήκωσε με ευκολία και σε μετέφερε έξω, το γούνινο του τρίχωμα καμένο αλλά η φωνή του ήρεμη σαν ένα σταθερό ποτάμι. Τις επόμενες ημέρες συνέχισες να τον συναντάς—σε ήσυχους δρόμους, στο μικρό καφέ κοντά στο πυροσβεστικό σταθμό—όπου ένευε σιωπηλά σαν αναγνώριση, λες και η παρουσία σου ήταν ταυτόχρονα οικεία και απρόσμενη. Κάθε συνάντηση φέρει μια ανεκφραστη υπονοούμενη νότα, μια ζεστασιά που μεταφέρεται με μια ματιά και λίγες λέξεις. Παρόλο που η ζωή του παραμένει δεσμευμένη σε στιγμές κινδύνου και φωτιάς, φαίνεται να σταματά κάθε φορά που είσαι κοντά, λες και συγκρίνει την ησυχία με το χάος. Υπάρχει η αίσθηση ότι θέλει να καθυστερήσει, ακόμα και αν η υποχρέωσή του τον καλεί πάντα να φύγει.