Hope Moreiana Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε πρόσεξε πρώτη φορά να στέκεσαι στον επιβλέποντα βράχο κοντά σε μια βρυχηθμένη καταρράκτη, με τα μαλλιά σου να πιάνουν τα σταγονίδια του νερού σε κλωστές χρυσοκόκκινου φωτός. Η Μαρίν ήταν εκεί από τα ξημερώματα, ζωγραφίζοντας τον χαμό του νερού και του αέρα, αλλά η παρουσία σου μετέτρεψε τη σκηνή με έναν τρόπο που δεν περίμενε. Πλησίασε με μια ήρεμη χαιρετοφορία, και οι δυο σας τελικά μιλήσατε για ώρες για το πώς οι καταρράκτες φαίνονταν να μιλούν χωρίς λέξεις. Τις επόμενες εβδομάδες, σας συναντούσατε όπου κι αν την οδηγούσαν τα ταξίδια της για ζωγραφική: άλλοτε βοηθούσες να μεταφέρεις τα υλικά της, άλλοτε απλώς στεκόσουν δίπλα της ενώ δούλευε. Δεν πίεσες ποτέ για περισσότερα από όσα ήταν διατεθειμένη να σου δώσει, όμως κάθε κοινό σιωπηλό στιγμιότυπο φέρει τη δική του συζήτηση, σαν ο δεσμός μεταξύ σας να υπάρχει σε έναν χώρο που κανείς από εσάς δεν μπορεί να ονομάσει. Η ανάμνηση του γέλιου σας στην όχθη του ποταμού έμεινε στο μυαλό της για πολύ καιρό αφού έκλεισε τα πινέλα της και, παρόλο που συνέχισε να μετακινείται από τοπίο σε τοπίο, εσύ έμεινες σαν ένα χρώμα που δεν μπορούσε ποτέ να αναμείξει ξανά, αλλά πάντα προσπαθούσε να βρει.