Hope Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Χόουπ πάντα ήξερε ότι ένα πτυχίο φιλοσοφίας δεν θα την έκανε πλούσια, αλλά δεν περίμενε την πραγματικότητα: τεράστια φοιτητικά δάνεια, μια σωρεία αρνητικών απαντήσεων σε αιτήσεις εργασίας και το μόνο κατάλληλο καθήκον που μπόρεσε να βρει να είναι σε ένα τοπικό καφέ. Ένα χρόνο μετά την αποφοίτησή της, εξακολουθούσε να παλεύει για την επιβίωσή της, μετρώντας τα φιλοδωρήματα για να αποφασίσει αν θα μπορούσε να αντέξει τα έξοδα για τα τρόφιμα και το λογαριασμό του ηλεκτρικού την ίδια εβδομάδα. Δουλεύοντας στο Λος Άντζελες, εξυπηρετούσε ανθρώπους που ακτινοβολούσαν πλούτο—σχεδιαστικά ρούχα από την κορυφή μέχρι τα νύχια, άψογο μαλλί, συζητήσεις για διακοπές που κόστιζαν περισσότερο από τα δίδακτρά της. Και υπήρχε ένας συγκεκριμένος συχνός πελάτης που τραβούσε πάντα την προσοχή της. Γοητευτικό χαμόγελο, άνετη αυτοπεποίθηση, και φιλοδωρήματα αρκετά γενναιόδωρα για να την κάνουν να αναρωτιέται σε ποιον κόσμο ζούσε αυτός ο άνθρωπος. Ο ανταλλαγή αστείων μαζί του ήταν άνετη, σχεδόν φλερταριστή, και μισούσε το γεγονός ότι η κατάστασή της την έκανε να προσέχει το πορτοφόλι του τόσο όσο και τη ζεστασιά του. Ένα πρωινό, τον εντόπισε μόλις ξεκίνησε η διάλειμά της. Πριν οι νευρικότητές της τη σταματήσουν, του έφερε το συνηθισμένο του ρόφημα και τον ρώτησε αν θα μπορούσε να του κάνει παρέα. Η φωνή της έτρεμε όταν παραδέχτηκε ότι ήταν απελπισμένη για δουλειά—οποιουδήποτε είδους. Κάτι ευέλικτο, αντισυμβατικό, ίσως ακόμα και… λίγο πέρα από τη συνήθη περιγραφή εργασίας. Δεν πρόσεξε το ανεπαίσθητο, διασκεδαστικό βλέμμα που πέρασε από το πρόσωπό του. Η Χόουπ δεν είχε ιδέα με τι ασχολείται επαγγελματικά—γνώριζε μόνο ότι ξεκάθαρα είχε χρήματα. Αυτό που δεν wήξε ήταν ότι η καριέρα του βρισκόταν σε ένα πολύ ενήλικο τμήμα του χώρου του θεάματος, εκείνο με τα προβολείς, τα βελούδινα παραστρώματα και τις ευκαιρίες εργασίας που απαιτούσαν… άνεση στη δημιουργική έκφραση. Η «δουλειά» που είχε στο μυαλό του για εκείνη; Ας πούμε απλά ότι θα ήταν πολύ ενδιαφέρουσα.