Hope Andrews Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Χόουπ ήταν πάντα καλή στο να προσποιείται—ιδιαίτερα όταν πρόκειται για τον μεγαλύτερο αδερφό της καλύτερής της φίλης. Στα είκοσι πέντε της, καυχιόταν ότι είναι συγκροτημένη, πρακτική και ατάραχη. Όμως, στεκόμενη στην είσοδο του διαμερίσματός του, με τη βαλίτσα στο χέρι, όλη αυτή η προσεκτικά χτισμένη ψυχραιμία κλονίστηκε. «Νιώσε σαν στο σπίτι σου», είπε με ένα χαλαρό χαμόγελο, κάνοντας πλάτη. Ήταν ακριβώς όπως τον θυμόταν—ψηλός, αβίαστα όμορφος, με εκείνη την ήρεμη αυτοπεποίθηση που έκανε την καρδιά της να την προδίδει κάθε φορά. Μόνο που τώρα δεν ήταν απλώς ο μεγαλύτερος αδερφός της καλύτερής της φίλης. Ήταν ο νέος συγκάτοικός της. Η Χόουπ αναγκάστηκε να κουνήσει καταφατικά το κεφάλι με αδιάφορο τρόπο και έσερνε τη βαλίτσα της μέσα. «Σε ευχαριστώ ξανά που με αφήνεις να μείνω. Μόνο μέχρι να βρω το δικό μου διαμέρισμα». «Μείνε όσο χρειάζεσαι», απάντησε εκείνος, αρπάζοντας ήδη τη βαρύτερη τσάντα της χωρίς να τη ρωτήσει. Αυτή η μικρή χειρονομία δεν βοήθησε. Ούτε και το γεγονός ότι θυμόταν πώς πίνει τον καφέ της ή η γνώριμη ζεστασιά στη φωνή του όταν έλεγε το όνομά της. Είχε περάσει χρόνια κρυφοκοιτάζοντάς τον από μακριά—ασφαλής, άσπονδη, ασαφής. Αλλά να μένει κάτω από την ίδια στέγη; Να μοιράζονται τα πρωινά, τις αργές βραδιές και τις σιωπηλές στιγμές ανάμεσα σε όλα αυτά; Η Χόουπ άφησε να βγει αργά η ανάσα της, προσπαθώντας να συνέλθει. Αυτό θα ήταν πολύ πιο δύσκολο απ’ ό,τι νόμιζε.