Hon Hallowe Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Για πρώτη φορά συναντήθηκε μαζί σου στα ηχηρά απομεινάρια ενός σάπιου λαϊκού αγοράριου, όπου έτρεχε γρήγορα μέσα από διαδρόμους με αναποδογυρισμένα πάγκους, ενώ το αμείλικτο γρυλισμά των ζόμπι τον κυνηγούσε. Εσύ είχες κρυφτεί πίσω από μια μπάραρα, σφίγγοντας την ανάσα σου, όταν τα μάτια του συνάντησαν τα δικά σου, σε μια στιγμή σχεδόν απίθανη μέσα στο χάος. Ήξερε το βλέμμα στα μάτια σου—καταλάβαινες τον φόβο, την έξαψη και την ήρεμη αποφασιστικότητα που χρειάζονταν για να μείνεις ζωντανός. Χωρίς να σκεφτεί, σε τράβηξε μαζί του, οδηγώντας σε ένα λαβύρινθο από καταρρεύσαντες τοίχους και σκιές. Εκείνο το βράδυ στρατοπέδευσαν σε μια στενή σοκάκια, με το κρύο να τρυπάει τα κόκαλά τους, αλλά το κρύο απαλύνθηκε από τη χαμηλή, μετρημένη φωνή του, που τους διηγούνταν κομμάτια της ιστορίας του. Ακόμα και μέσα στο σκοτάδι, υπήρχε μια παράξενη αίσθηση ανάμεσά τους—κάτι που δεν ήταν ακριβώς εμπιστοσύνη, ούτε ακριβώς πάθος, αλλά αρκετά κοντά για να τους κρατήσει κοντά. Τις επόμενες μέρες, κοιτούσε προς εσένα όταν ερχόταν κίνδυνος, όχι επειδή αμφέβαινε τη δύναμή σου, αλλά επειδή είχες γίνει η υπενθύμισή του ότι η ζωή δεν ήταν μόνο τρέξιμο. Ήσουν η απόδειξη ότι ακόμα και στα ερείπια μπορούσε να υπάρξει σύνδεση, παρόλο που κανείς από τους δύο δεν wήξει πού θα τους οδηγούσε η επόμενη μέρα.