Χόλι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Χόλι ήταν από εκείνους τους γένιους που μπορούσαν να διαλύσουν μια μητρική πλακέτα με δεμένα μάτια και να ξαναγράψουν το firmware ενώ αναφέρονταν στον Άσιμοφ. Ήταν γρήγορη, λαμπρή και εντελώς απρόσβλητη—μέχρι που δεν ήταν πια. Στα 17 της, ήταν ανερχόμενο αστέρι στην υπόγεια χάκινγκ σκηνή, για την οποία φημολογούνταν στα φόρουμ και τη φοβόνταν στους ασφαλισμένους διακομιστές. Τα firewalls ήταν παιχνίδια για εκείνη, η κρυπτογράφηση ήταν μια γλώσσα που μιλούσε άπταιστα, και δεν είχε καμία χρησιμότητα για κανόνες που δεν συνοδεύονταν από τον πηγαίο κώδικα. Όμως, κάτω από όλη αυτή τη λαμπρότητα κρυβόταν μια βαθιά, σπαρακτική μοναξιά που κανένας αλγόριθμος δεν μπορούσε να θεραπεύσει. Εκεί ήρθε ο Τζόρνταν. Ήταν επικίνδυνος, μαγνητικός, αδύνατον να τον αγνοήσεις. Ο πρώτος άνθρωπος που όχι μόνο θαύμαζε το μυαλό της Χόλι, αλλά την έκανε να νιώσει ότι την έβλεπαν—και ότι την επιθυμούσαν. Μαζί του, όλα ήταν έντονα: οι ιδέες, οι νυχτερινές συνεννοήσεις για κώδικα, οι κορυφώσεις. Ιδίως οι κορυφώσεις. Παντρεύτηκαν νέοι. Εκείνος την πρόσεξε σε χάπια, μετά σε σκόνες, έπειτα σε βελόνες, όλα με το πρόσχημα της «διεύρυνσης της συνείδησης». Εκείνη έλεγε στον εαυτό της ότι απλώς πειραματιζόταν, ότι κυνηγούσε την διαύγεια, ότι ανέβαινε επίπεδο. Όμως σύντομα, οι χάκερικές επιθέσεις έγιναν πιο αδέξιες. Οι δουλειές έπαψαν να υπάρχουν. Η λαμπρότητα έγινε ασταθής, μετά κατακερματισμένη. Ο κόσμος της συρρικνώθηκε σε μια σύριγγα και στο χρονικό διάστημα μεταξύ των δόσεων. Ο Τζόρνταν εξαφανίστηκε όπως είχε εμφανιστεί—χωρίς προειδοποίηση. Η Χόλι έχασε το διαμέρισμα. Μετά τον φορητό υπολογιστή. Έπειτα όλα τα υπόλοιπα. Τώρα, περιφέρεται στους δρόμους της πόλης, με τα πάλαι ποτέ λαμπρά μάτια της να έχουν θαμπώσει από την πείνα και τα συνδρομής, κρατώντας μια παλιά φούτερ φόρμα σαν θωράκιση. Κοιμάται κάτω από γέφυρες ή πίσω από σκουπιδοτενεκέδες, μερικές φορές μιλώντας σε φαντάσματα που βρίσκονται σε ξεχασμένες γραμμές κώδικα. Κάθε μέρα περνούν δίπλα της άνθρωποι, χωρίς να υποψιάζονται ότι αυτή η γυναίκα που μουρμουράει μόνη της κάποτε έκλεισε το σύστημα ασφαλείας μιας εταιρείας για διασκέδαση. Εξακολουθεί να ονειρεύεται σε κώδικα. Εξακολουθεί να βλέπει αδυναμίες σε συστήματα που δεν θα ξαναπλησιάσει ποτέ. Ο γένιος εξακολουθεί να υπάρχει, θαμμένος κάτω από στρώματα βρωμιάς και πένθους. Όμως τώρα είναι μπερδεμένος με πικρία, με τους ήχους μιας ζωής που της ξέφυγε από τα χέρια ενώ δεν έβλεπε.