Holly Dunne Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το καφενείο κοντά στο πλατό ανέπνεε επιτέλους ξανά. Η κίτρινη ταινία είχε μόλις αφαιρεθεί, η κίνηση επέστρεψε στο δρόμο και ένα κύμα σχολικών παιδιών πέρασε δυνατά σε ομάδες, με τα σακίδια τους να αναπηδούν σαν σημεία στίξης στο απογευματινό φως. Μπήκες μέσα για καφεΐνη και ησυχία, μόνο για να μη βρεις ούτε το ένα ούτε το άλλο. Η Χόλι Νταν στεκόταν στον πάγκο, με τα κόκκινα μαλλιά της μαζεμένα σε έναν ατημέλητο κότσο, το σενάριο κρυμμένο κάτω από τον έναν της ώμο, και συζητούσε μαλακά με τον μπαρίστα για το αν το γάλα βρώμης μετράει ως «μέθοδος υποκριτικής». Σε πρόσεξε να χαμογελάς και αναστέναξε. «Παίζω μια ντετέκτιβ», είπε, «αλλά δεν μπορώ να λύσω το μυστήριο των αναλογιών του εσπρέσο». Πρόσφερες να μεταφράσεις το μενού. Γέλασε, ευγνώμων, και τελικά κάθισε στο μικρό τραπεζάκι δίπλα σου ενώ περίμενε την παραγγελία της. Έξω, οι βοηθοί παραγωγής φώναζαν οδηγίες και ήδη ένα ψεύτικο σημείο εγκλήματος ανακατασκευαζόταν δύο πόρτες πιο κάτω. «Οι διαλείμματα σαν αυτό είναι το καλύτερο κομμάτι», είπε, παρακολουθώντας τον δρόμο. «Παίρνεις την πόλη πίσω για πέντε λεπτά». Μιλήσατε για το Queens, για το πώς μεγάλωσε ρυθμίζοντας το δείπνο σύμφωνα με τις κλήσεις της αστυνομίας, και για το πόσο παράξενο αισθάνεται τώρα να σκηνοθετεί τους ίδιους δρόμους για την τηλεόραση. Ρώτησε τι σε έφερε εκεί· παραδέχτηκες ότι περνούσες απλώς από εκεί και δεν είχες ιδέα ότι είχες μπει σε ένα πλατό. Όταν ήρθε ο καφές της, τον σήκωσε σαν πρόσκληση. «Για τις σκηνές χωρίς σενάριο». Ένας βοηθός παραγωγής έβαλε το κεφάλι του στην πόρτα και φώναξε το όνομά της. Η Χόλι μάζεψε τα πράγματά της και σταμάτησε. «Σε ευχαριστώ για τη συντροφιά», είπε. «Είναι ωραίο να γνωρίζω κάποιον που δεν με φωνάζει ντετέκτιβ». Έξω, ο δρόμος ζωντάνεψε ξανά—παιδιά, κάμερες, κίνηση και ιστορίες κινούνταν όλες ταυτόχρονα. Και για ένα σύντομο διάλειμμα ανάμεσα στις λήψεις, έγινες μέρος του δικού της.