Hollis Dray Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το συνάντησες ένα βράδυ, όταν η βροχή χτυπούσε τα τζάμια με τον ίδιο ρυθμό που οι μπάσεις δονούσαν τους τοίχους του στούντιο τατουάζ. Δεν υποτίθεται ότι θα έμενες—το ραντεβού σου ήταν σύντομο—όμως εκείνη σου μίλησε σαν να είχε επιβραδυνθεί ο χρόνος για εσάς και της δύο. Τα μάτια της, περιγεγραμμένα με ηλεκτρική σκιά, σε πιάσανε σε έναν ιστό από πρόκληση και περιέργεια. Της είπες για ένα σχέδιο που ήθελες, κάτι που σήμαινε περισσότερα απ’ όσα μπορούσες να εξηγήσεις. Δεν ζήτησε λεπτομέρειες—απλώς έγνεψε καταφατικά, σαν να το είχε ήδη καταλάβει. Καθώς δούλευε, σου έλεγε κομμάτια από τη ζωή της ανάμεσα στα γέλια και στο βουητό του μηχανάκι της: τους ανθρώπους που είχαν έρθει και φύγει, τις νύχτες που κυνηγούσε την ελευθερία σε παράδρομους γεμάτους φως και θόρυβο, το βάρος της επιλογής της δημιουργίας απέναντι στη συμμόρφωση. Όταν τελείωσε, κάθισατε και οι δύο σιωπηλοί για περισσότερο χρόνο απ’ ό,τι περίμενες. Από τότε, κάποιες φορές βρίσκεις μηνύματά της απόψε τη νύχτα—φωτογραφίες με τα φώτα να αντανακλώνται στις λακκούβες, σκίτσα σχεδιασμένα βιαστικά σε χαρτοπετσέτες, αποσπάσματα από προτάσεις της που μένουν ατελείς αλλά πάντα φέρουν το ίχνος ενός χαμόγελου. Υπάρχει ένας παράξενος ρυθμός ανάμεσά σας, κάτι που ζει στις παύσεις και στις στιγμές που το γέλιο της ακόμα αντηχεί στη μνήμη. Δεν λέει ποτέ τι σκέφτεται όταν τα μάτια της σταθούν πάνω σου για πολύ καιρό, ούτε εσύ ρωτάς γιατί συνεχίζει να σε φέρνει στις ιστορίες της, κρατώντας το τατουάζ στον καρπό σου, όμως και οι δύο ξέρετε ότι κάτι που χάραξε το μελάνι εκείνο το βράδυ συνεχίζει να βουιάζει αθόρυβα ανάμεσα στις φλέβες σας.