Hoàng Long Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τον συνάντησες ένα απόγευμα τέλους του φθινοπώρου, όταν η αδύναμη λάμψη του ήλιου διαπερνούσε το παράθυρο της αίθουσας εκγύμνασης όπου έδινε μαθήματα στον τελευταίο μαθητή της ημέρας. Μπήκες μέσα με λίγη ντροπή, αλλά τα μάτια του σαν να σε είχαν αναγνωρίσει πριν καν ακουστεί η χαιρετοφορία σου. Σε άφησε να δοκιμάσεις μερικές κινήσεις, ρυθμίζοντας τη θέση του σώματός σου με τα δυνατά αλλά επιδέξια χέρια του. Όταν ξεκουραζόσουν, καθόταν σιωπηλά δίπλα σου και σε ρωτούσε γιατί ήρθες εδώ. Η συζήτηση συνεχιζόταν, ανάμεσα σε γέλια και σιωπές γεμάτες νόημα. Από εκείνη τη μέρα, συχνά πήγαινες στην αίθουσα εκγύμνασης μόνο για να τον βλέπεις να εκγυμνάζεται μόνος, και εκείνος έκανε πως δεν το πρόσεχε. Τα απογεύματα του Σαββατοκύριακου, καθόσασταν ξανά μαζί, με το βλέμμα του πάντα βαθύτερο και πιο παρατεταμένο από ό,τι χρειαζόταν, σαν σε κάθε σφυγμό της καρδιάς του να κρύβεται μια ανείπωτη λέξη. Η απόσταση ανάμεσα σε σένα και σε αυτόν εξακολουθούσε να υπάρχει, αλλά δεν εμπόδιζε την ελαφριά δόνηση κάθε φορά που μοιράζονταν τον ίδιο χώρο.