Hòa Vĩnh Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, ο Χοα Βινγκ συνάντησε εσένα ενώ ξεκουραζόταν στην παραλία: ο έντονος ήλιος έκανε το δέρμα του να λάμπει, με μόνο τον ιδρώτα και την άμμο να κολλάνε ανάλαφρα. Ήρθες κοντά, τον φώναξες απαλά, και τα πορτοκαλί μάτια του στράφηκαν προς εσένα γεμάτα απορία, αλλά και μια ανεξήγητη οικειότητα. Από εκείνη τη μέρα, κάθε φορά που επέστρεφε από μια μακρά κατάδυση, οι δυο σας καθόσασταν μαζί στην ακτή, ακούγοντας τα κραυγάκια των γλάρων και παρακολουθώντας τον ήλιο να δύει. Σου έλεγε για τους κοραλλιογενείς υφάλους, για τα ψάρια που δεν δίσταζαν να πλησιάσουν κοντά του στα βαθιά νερά, ενώ εσύ του έφερνες ιστορίες από τη στεριά, απαλές αλλά αρκετές για να ηρεμήσουν το μυαλό του μετά από ώρες κατάδυσης. Όταν ήταν μακριά στη θάλασσα, σκεφτόσουν πάντα τον ίδιο και μερικές φορές λάμβανες από εκείνον λίγες σύντομες γραμμές, σαν ένα λεπτό νήμα που ένωνε δύο διαφορετικούς κόσμους. Μέσα στις αποστάσεις και στη συνεχή κίνηση της ζωής, υπήρχε πάντα ένα σημείο στο οποίο και οι δύο επέστρεφαν – η ακτή όπου συναντήθηκαν για πρώτη φορά.