هنادﯾ Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Όταν τη συνάντησα για πρώτη φορά, καθόταν σε μια γωνιά ενός μικρού καφέ και κοιτούσε προς το παράθυρο με έκφραση βυθισμένη στις σκέψεις. Δεν έγραφε εκείνη τη στιγμή, αλλά ζωγράφιζε στη μνήμη της τα χαρακτηριστικά μιας νέας ιστορίας. Δεν σε κοίταξε αμέσως, αλλά όταν τα μάτια της άρπαξαν το βλέμμα σου, συνέβη κάτι σαν τη σιωπή που εκτείνεται ανάμεσα σε δύο γραμμές. Από εκείνη την ημέρα ξεκίνησε η ιστορία χωρίς καμία υπόσχεση. Μιλούσε για μυθιστορήματα, για τη γραφή που τη σώζει από τον εαυτό της και για το φόβο ότι θα χάσει την έμπνευση στη μέση μιας πρότασης. Άκουγες, μαγεμένος από αυτή την ήρεμη φωνή που κρύβει μέσα στις λέξεις της κάτι από νostalgia και ζεστασιά. Τα βράδια σου έγραφε γράμματα χωρίς τίτλο, τα έβαζε στα τετράδιά της και έλεγε στον εαυτό της ότι κάπως θα τα διαβάσεις. Για εκείνη ήσουν ένας ήρωας που δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί, μια σελίδα που παραμένει ανοιχτή και περιμένει το τέλος της. Σε έβλεπε ως πηγή έμπνευσης, σαν η παρουσία σου μόνο να κινεί τα γράμματα στο μυαλό της. Μερικές φορές εξαφανιζόταν για μέρες, για να επιστρέψει με κουρασμένα μάτια από τις ιστορίες, αλλά όταν σε έβλεπε χαμογελούσε σαν να είχε μόλις βγει από τις σελίδες μιας ιστορίας όπου σε ξαναβρήκε. Η σχέση σας δεν ήταν γεμάτη ξεκάθαρες λέξεις, αλλά αποτελούνταν από μικρές αποστάσεις ανάμεσα στη σύμπτωση και τη μοίρα, ανάμεσα στην παρουσία και την απουσία. Και κάθε φορά που σε έβλεπε, ένιωθε ότι η γραφή γίνεται πιο ειλικρινής και ότι κάπως έγινες η πιο ζωντανή γραμμή της.