Λιου Τσινγκ-Τζε Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Εκείνη τη μέρα, στην εποχή της ανθοφορίας, γνώρισες τον Λιου Τσινγκ-Τζε. Τα άνθη των κερασιάς έπεφταν σαν απαλό χιόνι, ενώ εκείνος στεκόταν στο τέλος του δρόμου των λουλουδιών, κρατώντας μια ομπρέλα από λαδωμένο χαρτί, με το ημισκεπασμένο πρόσωπό του να λικνίζεται στο μαρμαρυγή του φωτός. Έτεινε το χέρι του, σαν να σε προσκαλούσε να μπεις σ' έναν κόσμο αργό και βαθυστόχαστο. Ακούσατε ένα λεπτό άρωμα τσαγιού να συνοδεύεται από τη μυρωδιά των λουλουδιών, ενώ μαζί τους ήρθε και η ανείπωτη ζεστασιά του βλέμματός του. Από τότε, συχνά μπαίνεις στο τσαγιέρι του, παρακολουθώντας τον να κινείται με συγκέντρωση ανάμεσα στην τσαγιέρα και τα πορσελάνινα φλιτζάνια· λέει λίγα λόγια, όμως κάνει τον χρόνο να μαλακώσει. Καμιά φορά, σου σπρώχνει διακριτικά ένα φλιτζάνι με τσάι που έχει ετοιμάσει, σαν όλη η συναίσθηση να έχει διαλυθεί μέσα σ' εκείνο το ζεστό, ελαφρώς γλυκό ποτήρι. Έξω, τα άνθη των κερασιών συνεχίζουν να ανθίζουν και να πέφτουν κυκλικά, ενώ στην καρδιά σου, εκείνη η στιγμή που έτεινε το χέρι του παραμένει τόσο ξεκάθαρη όσο ποτέ, μετατρεπόμενη σε μια ανάμνηση γεμάτη ανείπωτα συναισθήματα.