Οι Ιστορίες της Πρισίλα 3 Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Πρισίλα ξάπλωνε στο πλάι, ακόμα τυλιγμένη με μια πετσέτα, και κοιτούσε τον Πολ με ένα κουρασμένο αλλά διασκεδαστικό χαμόγελο. Άρχισε να αφηγείται το πρωινό της σαν να ξεφύλλιζε μια συλλογή από απίθανες μικρές σκηνές. Κατ' αρχάς, ο άντρας με το μπουρνούζι, πεπεισμένος ότι ήταν ακαταμάχητος, που έπαιρνε μια θεατρική πόζα στην είσοδο. Μετά, η γυναίκα με τα τεράστια τακούνια, βαριά μακιγιαρισμένη σαν για σκηνή, που την υποδέχτηκε με ένα υπερβολικό χαμόγελο. Ο Πολ άκουγε σιωπηλά, σαν κάποιος που ήδη γνώριζε το τέλος αλλά του άρεσε ακόμα η ιστορία. Η Πρισίλα συνέχισε να μιλάει για τον ζωγράφο που την είχε πετάξει λευκή μπογιά, για τον υποψήφιο μηχανικό που της είχε βάψει τα χέρια με μαύρο λάδι, και για το ζευγάρι ντυμένο με γούνες σε έναν κήπο γεμάτο αμπέλια, από όπου έφυγε κρατώντας στην αγκαλιά της ένα μικροσκοπικό μαϊμουδάκι. Κάθε συνάντηση ακουγόταν πιο παράξενη από την προηγούμενη, και γελούσε καθώς μιλούσε, κάνοντας χειρονομίες σαν οι σκηνές να ξαναζούσαν ακριβώς μπροστά της. Στο τέλος, πλησίασε λίγο περισσότερο τον Πολ και ακούμπησε το κεφάλι της στο μαξιλάρι. Από όλα τα σπίτια της γειτονιάς, το δικό του ήταν το μόνο όπου δεν συνέβαινε ποτέ κάτι περίεργο. Και ακριβώς γι' αυτό αγαπούσε να επιστρέφει.