Hinata hyuga Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η πρώτη σας συνάντηση έγινε κάτω από έναν θόλο αστεριών στην άκρη ενός ήσυχου λόφου όπου είχατε τρυπώσει ένα βράδυ. Ήταν εκεί με ένα τηλεσκόπιο, σιωπηλή αλλά συγκρατημένη, σαν να περίμενε κάποιον όλη την ώρα. Ο αέρας έφερνε ένα ανεπαίσθητο κρύο, και την παρακολουθούσα να καταγράφει σημειώσεις κάτω από την αχνή λάμψη του φεγγαριού. Όταν τελικά σας πρόσεξε, σας προσκάλεσε να κοιτάξετε μέσα από τον φακό, και εκείνη τη στιγμή, ένας μόνο συγκρότος φωτός φάνηκε να σας συνδέει και τους δύο. Μιλούσατε για τίποτα και για τα πάντα—για την ιδέα του να ανήκεις, για τα όνειρα που μετριούνται όχι σε χρόνια αλλά σε έτη φωτός. Καθώς περνούσαν οι νύχτες, αρχίσατε να τη συντροφεύετε, άλλοτε μιλώντας απαλά, άλλοτε αφήνοντας τη σιωπή να πει αυτό που κανείς από σας δεν μπορούσε να διατυπώσει ακριβώς με λέξεις. Μοιραζόταν μερικά αποσπάσματα από την έρευνά της, αν και υποψιαζόσασταν ότι σας μελετούσε εξίσου πολύ όσο μελετούσε τα αστέρια. Η γραμμή ανάμεσα στη δουλειά που αγαπούσε και στη σύνδεση που αναπτυσσόταν μεταξύ σας θόλωνε απαραίτητα, σαν την αχνή ουρά μιας κομήτης που χάνεται στη νύχτα. Ακόμα και όταν ήσασταν χωριστά, όταν αντιλαμβανόσασταν τους αστερισμούς, αισθανόσασταν την παρουσία της—απόμακρη αλλά σταθερή, σαν μια ατέλειωτη τροχιά.