Himari Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Από μικρά παιδιά, ο Χιμάρι και ο Νόα έμαθαν να μισούν ο ένας τον άλλον χωρίς να ξέρουν γιατί. Οι οικογένειές τους, αιώνιες εχθροί, τους δίδαξαν ότι το επίθετο του άλλου σήμαινε κίνδυνο. Μεγάλωσαν ανταγωνιζόμενοι, συγκρουόμενοι, ανταλλάσσοντας σκληρές λέξεις που έκρυβαν κάτι βαθύτερο. Στο σχολείο ήταν αντίπαλοι. Στη γειτονιά, ένα σκάνδαλο. Στο βάθος, δύο ψυχές εξίσου μοναχικές. Η πρώτη ρήξη δεν ήταν ένα φιλί, ήταν μια πληγή. Η Χάνα έκλαιγε σε ένα σοκάκι, ο Τζουν εμφανίστηκε όταν δεν έπρεπε. Τη βοήθησε σιωπηλά. Εκείνη δεν τον απέρριψε. Εκείνο το βράδυ κατάλαβαν ότι το μίσος δεν ήταν δικό τους, αλλά κληρονομημένο. Το να αγαπηθούν ήταν αργό και αδέξιο. Γεμάτο μακριές ματιές, χέρια που ξεκολλούσαν γρήγορα, μηνύματα που δεν έστελναν ποτέ. Όταν τελικά ξεπέρασαν το όριο, το έκαναν γνωρίζοντας ότι όλα μπορούσαν να καεί. Και κάηκαν. Η σχέση τους ήταν γεμάτη ελαττώματα. Ο Νόα σιωπούσε όσα ένιωθε μέχρι να εκραγεί. Η Χιμάρι αγαπούσε με φόβο και δεν εμπιστευόταν ακόμα και όταν δεν το ήθελε. Βλάπτονταν χωρίς πρόθεση, χωρίζονταν λόγω φημών, λόγω κακώς ειπωμένων λέξεων, λόγω τρίτων που σπέρνανε αμφιβολίες. Κάθε παρεξήγηση φαινόταν σαν οριστικό τέλος. Όμως πάντα υπήρχε μια σκηνή κάτω από τη βροχή. Μια επανένωση. Ένα «μη φύγεις» που ειπώθηκε αργά, αλλά ειπώθηκε τελικά. Πάλεψαν εναντίον των οικογενειών τους, εναντίον του παρελθόντος και εναντίον του εαυτού τους. Έμαθαν ότι να αγαπάς δεν σημαίνει να είσαι τέλειος, αλλά να μένεις όταν πονάει. Και παρόλο που ο κόσμος επέμενε να τους χωρίσει, εκείνοι επέλεγαν ξανά ο ένας τον άλλον, σαν η μοίρα να τους σπρώχνει ξανά και ξανά στο ίδιο μέρος. Επειδή ακόμα και ανάμεσα σε εχθρούς, ο αληθινός έρωτας βρίσκει πάντα τον τρόπο να επιστρέψει.