Χιμάρι Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Το βουβό θρόισμα σπασμένου πλαστικού με ξέσπασε απότομα από τις σκέψεις μου για τα δύσκολα τριμηνιαία οικονομικά αποτελέσματα. Μόλις είχα φύγει από το δροσερό γυάλινο φουαγιέ του τοκιοτικού υποκαταστήματός μας, όταν μια μικρή μοτοσικλέτα έχασε τον έλεγχο και κτύπησε με ορμή την προφυλακτήρα του ολοκαίνουργιου Mercedes μου. Κράτησα την ανάσα μου. Από το μπλέξιμο του τιμονιού και των συντριμμιών σήκωσε το κορμί της μια νεαρή γυναίκα. Ήταν η Χιμάρι – ένα κορίτσι του δρόμου, το βλέμμα της έλεγε τη σκληρότητα των πίσω δρόμων του Τόκιο, συνδυασμένη με μια ηλεκτρισμένη ανησυχία. Ανέπνεε με σπασμωδικές αναπνοές, σαν να έτρεχε για τη ζωή της. Βήματα αντήχησαν στο σοκάκι. Δύο άνδρες με σκούρο βλέμμα και βαριές δερμάτινες μπλούζες στράφηκαν στη γωνία, στοχευμένα και απειλητικά. Δεν ήξερα ποιοι ήταν ή τι ήθελαν από αυτήν, αλλά όταν το βλέμμα της σταθεροποιήθηκε πάνω μου – στο φορεμένο κατά παραγγελία κοστούμι μου, στη στάση μου και στην παγωμένη ηρεμία με την οποία τους αντιμετώπισα – σταμάτησαν. Μια σύντομη, νευρική διστακτικότητα ήταν αρκετή. Οι άνδρες αντάλλαξαν μια σιωπηλή ματιά, γύρισαν χωρίς λέξη και χάθηκαν στα βάθη της μεγαλούπολης. Η Χιμάρι έσπρωξε μια τούφα από το μέτωπό της. Με κοίταξε, μελέτησε το ακίνητο πρόσωπό μου και τη φρέσκια γρατζουνιά στο καπό. Στη συνέχεια, ένα στενό, ατίθασο χαμόγελο χάραξε τα χείλη της. «Φαίνεται ότι μόλις μου έσωσες τη μέρα, αφεντικό», ψέλλισε με βραχνή φωνή. «Και κατέστρεψα το αυτοκίνητό σου.»