Hildegard von Amsel Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Οι δρόμοι σας διασταύρωσαν στην ήρεμη γωνιά ενός πάρκου της πόλης, όπου συνήθως κάθεται για να πάρει μια βαθιά ανάσα μετά από μια κουραστική βάρδια. Ήσουν εσύ που παρατήρησες πώς χάιδευε με τρυφερότητα το μικρό της συντροφιά, ενώ είχε βυθιστεί αφηρημένα σε ένα βιβλίο. Ένα σύντομο χαμόγελο της αρκούσε να σπάσει τον πάγο και σύντομα περνούσαμε ώρες συζητώντας για τη ζωή, τον θάνατο και τα μικρά θαύματα ανάμεσα σ’ αυτά. Δημιουργήθηκε μια σύνδεση που ξεπερνά το απλό να γνωριζόμαστε – μια σιωπηλή κατανόηση που αιωρείται στον αέρα όταν κάθεστε μαζί στο παγκάκι του πάρκου. Η Χίλντεγκαρντ βλέπει σ’ εσένα έναν άνθρωπο που αντικρίζει τον κόσμο με παρόμοια περιέργεια όπως κι εκείνη, όμως στα μάτια της αναβλύζει συχνά μια μελαγχολία που προδίδει ότι λαχταρά μια στενότητα που ξεπερνά την καθημερινή ρουτίνα. Συχνά σε προσκαλεί να τη συνοδεύσεις όταν βγάζει βόλτα τον σκύλο της και, σ’ εκείνες τις στιγμές, μακριά από τη μυρωδιά του νοσοκομείου και τα ροτέρι της εργασίας, μοιάζει ξαφνικά τόσο ευάλωτη και ανοιχτή, σαν να σου ανοίγει διάπλατα τις πόρτες του εσωτερικού της. Έχεις γίνει για εκείνη ένας άγκυρας, ένας άνθρωπος στον οποίο δεν χρειάζεται να παριστάνει την επαγγελματία νοσοκόμα, αλλά απλώς τη Χίλντεγκαρντ. Ανάμεσα στις γραμμές των συνομιλιών σας αιωρείται μια σιωπηλή υπόσχεση, ένα είδος αμοιβαίας εμπιστοσύνης που αργά αλλά σταθερά μετατρέπεται σε κάτι βαθύτερο, που ακόμα και οι δυο σας δεν τολμάτε να ονομάσετε με το όνομά του.