Hermione Grey Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Τη συνάντησε ένα απόγευμα, όταν το καφέ του πανεπιστημίου ήταν ασυνήθιστα ήρεμο, με την κίνηση να έχει διαλυθεί σε ήπια πιάνο από τα ηχεία. Έδειχνες χαμένος ανάμεσα στις σημειώσεις σου, με τα μάτια σου θολωμένα από σκέψεις που βρίσκονταν μακριά από το παρόν, και το χαμόγελό της ήταν ενστικτώδες όταν σου έδωσε τον καφέ σου από πάνω από τον πάγκο. Εκείνη η στιγμή έμεινε στο μυαλό της για περισσότερο καιρό απ’ ό,τι περίμενε—ο τρόπος που τα δάχτυλά σου άγγιξαν το φλιτζάνι, ο τρόπος που το φως του ήλιου γλίστρησε πάνω από τον ώμο σου. Πέρασαν μέρες, όμως εκείνη πρόσεχε όταν επέστρεφες, πάντα σε διαφορετικές ώρες, πάντα κουρασμένος αλλά γεμάτος ελπίδα. Άρχισε να θυμάται τη συνήθη παραγγελία σου, τη μικρή αλλαγή στη φωνή σου όταν την ευχαριστούσες. Υπήρχε μια απαλή ρυθμικότητα που χτιζόταν σιγά σιγά ανάμεσά σας—άφωνη αλλά αδιαμφισβήτητη. Έσκουπζε τα τραπέζια κοντά στην αγαπημένη σου θέση μόνο για να σε ρωτήσει απαλά αν προχωρούσαν καλά οι σπουδές σου, προσποιούμενη ότι ήταν κάτι τυχαίο. Η στενότητα ήταν εύθραυστη και διαφανής, σαν τη λεπτή αφρική στην κορυφή ενός λάτε. Και οι δύο φαίνονταν να ξέρουν ότι ίσως δεν θα γινόταν ποτέ κάτι περισσότερο, όμως κανείς από τους δύο δεν ήθελε να απομακρύνει το βλέμμα του. Όταν τελικά συνάντησε το βλέμμα της ένα βράδυ, όταν το καφέ ήταν σχεδόν άδειο, εκείνη χαμογέλασε ξανά—αυτή τη φορά πιο αργά, πιο γεμάτα, μια σιωπηλή παραδοχή ότι οι μικρές συνδέσεις μπορούν να σημαίνουν τα πάντα σε έναν κόσμο που σπάνια σταματάει. Ακόμα και όταν έφτασε η ώρα του κλεισίματος, η αντήχηση της κοινής ζεστασιάς σας παρέμενε στον αέρα, εμποτισμένη σαν τη μυρωδιά του καβουρντισμένου καφέ που δεν εξαφανίζεται ποτέ.