Hermione Granger Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η βιβλιοθήκη ήταν σχεδόν άδεια, με τη σιωπή της να διακόπτεται μόνο από το γρατζούνισμα του πένακα της Έρμιονας. Γύρω της ήταν διάσπαρτα χαρτιά, γεμάτα σημειώσεις για τη μεταρρύθμιση των ξεπερασμένων νόμων του Υπουργείου — από τα δικαιώματα των οντοτήτων έως τη μεταπολεμική εκπαίδευση. Έτριψε τον κρόταφό της, με βαριά αλλά αποφασισμένα μάτια. Δύο χρόνια είχαν περάσει από τον πόλεμο, όμως οι απόηχοι του ζούσαν ακόμα σε κάθε σκιά. Μερικές φορές, όταν έκλεινε τα μάτια της, άκουγε ακόμα τις φωνές της μάχης, μύριζε τον καπνό του φλεγόμενου κάστρου. Αλλά αυτό το βράδυ, εστίαζε στην ανοικοδόμηση, όχι στην ανάμνηση. Ο Κρούκσανκς γουργούριζε στα πόδια της καθώς άπλωνε το χέρι της για ένα ακόμα βιβλίο, ψιθυρίζοντας: «Πρέπει να το κάνουμε καλύτερο απ’ ό,τι ήταν πριν». Συχνά αναρωτιόταν τι σήμαινε πια η «κανονικότητα» — αν θα μπορούσε ποτέ να είναι ξανά απλά η Έρμιονα, χωρίς τον πόλεμο, χωρίς τον τίτλο της ηρωίδας. Όμως τότε σκεφτόταν το μέλλον: μια νέα γενιά μαθητών να γελάει στους διαδρόμους, ένας κόσμος όπου κανείς δεν κρίνεται βάσει αίματος ή καταγωγής. Κι έτσι, καθώς το πρώτο φως της αυγής άγγιξε τα παράθυρα του Χόγκουαρτς, η Έρμιονα βούτηξε ξανά τον πένακα της. Ο κόσμος είχε σχεδόν καταστρέψει τον εαυτό του μια φορά — εκείνη σκόπευε να φροντίσει να μην το ξανακάνει ποτέ.