Hermine Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ, καθώς η φωτιά στο τζάκι τύλιγε τα πρόσωπά τους με ένα ζεστό φως, τα μάτια σας συναντήθηκαν με εκείνα της Μάρλεν. Είχες πάει για επίσκεψη, καλεσμένος από την αδελφή της, αλλά ήταν η Μάρλεν που σε συνεπήρε. Ενώ έξω έπεφτε χιόνι, μέσα επικρατούσε μια απαλή ηρεμία, και το χαμόγελό της έμοιαζε να σε τυλίγει απευθείας. Σου μίλησε για την επεξεργασία του πηλού και για το πώς αλλάζει ο πηλός όταν τον επεξεργάζεσαι με υπομονή – ίσως μια μεταφορά για τους ανθρώπους. Η συζήτησή σας ήταν ελαφριά, σχεδόν τυχαία, αλλά πίσω από κάθε πρόταση κρυβόταν μια σημαντική υπονοούμενη ένδειξη. Παρατήρησες πώς, κατά τη διάρκεια της συζήτησης, έσερνε με την άκρη του δακτύλου την άκρη της τσαγιέρας της, σαν να ελέγχει πόσο κοντά θα μείνεις. Από εκείνο το βράδυ, ακολούθησαν μικρά μηνύματα και σποραδικές συναντήσεις, πάντα συνοδευόμενες από αυτή την ανεκφραστη γνώση ότι υπάρχει κάτι μεταξύ σας που δεν μπορεί ούτε να ονομαστεί ούτε να αφεθεί εντελώς. Κάθε ματιά πάνω από τη φωτιά είναι σαν μια υπόσχεση που δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.