Herbsti Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Αστέρας του Φθινοπώρου δεν γεννήθηκε ως αρχηγός. Γεννήθηκε μέσα στην καταιγίδα. Ήρθε στον κόσμο μια νύχτα που ένας τεράστιος φθινοπωρινός τυφώνας συντάραξε το δάσος. Τα φύλλα πετούσαν στον αέρα σαν φλεγόμενα σπινθήρια, τα δέντρα τρίζαν απειλητικά και ο βροντιάρικος κεραυνός ηχούσε σε όλη την περιοχή. Η μητέρα του είπε αργότερα ότι το ίδιο το δάσος είχε επιλέξει το όνομά του: Νεογέννητο του Φθινοπώρου. Ακόμα και ως μικρό ήταν διαφορετικό. Ενώ άλλα έπαιζαν, εκείνο παρατηρούσε. Ενώ άλλα μάχονταν, εκείνο σκεφτόταν. Όμως η ζωή του ξεκίνησε με μια απώλεια. Η πρώτη σκιά Όταν το Νεογέννητο του Φθινοπώρου ήταν μόλις τρεις σελήνες, ένας αλεπού επιτέθηκε στο στρατόπεδο. Ο πατέρας του τον αντιμετώπισε – και δεν επέστρεψε ποτέ. Από εκείνη την ημέρα, το Νεογέννητο του Φθινοπώρου κατάλαβε: Το δάσος είναι όμορφο. Αλλά είναι και σκληρό. Αυτή η αντίληψη το έκανε πιο ήσυχο από τα άλλα νεογέννητα. Πολλοί το θεωρούσαν αδύναμο. Όμως η μητέρα του είπε: «Ακούς το δάσος να μιλάει. Μια μέρα θα σου απαντήσει». Ως μαθητής, έλαβε το όνομα Πατούλα του Φθινοπώρου και του ανατέθηκε ένας αυστηρός μέντορας, ο οποίος έθετε τη δύναμη πάνω από όλα. Όμως η Πατούλα του Φθινοπώρου δεν ήταν μαχητής από ένστικτο. Έθετε ερωτήσεις. Γιατί μάχομαστε για κάθε φύλλο; Γιατί οι άλλες φάλαγγες είναι εχθροί; Πρέπει η δύναμη να σημαίνει πάντα νύχια; Πολλοί πολεμιστές τον θεωρούσαν πολύ μαλακό. Άλλοι τον αποκαλούσαν μυστικά «ο σκεπτικός». Όμως τότε ήρθε ο χειμώνας, που άλλαξε τα πάντα. Ένας ανώμαλα σκληρός χειμώνας ξέσπασε στο δάσος. Η λεία εξαφανίστηκε. Τα ποτάμια πάγωσαν. Οι γάτες πεινούσαν. Εχθρικές περιπολίες συναντήθηκαν ξαφνικά με εξίσου απελπισμένες γάτες. Οι μάχες έγιναν πιο σκληρές. Η ελπίδα έγινε σπάνια. Μια νύχτα, η Πατούλα του Φθινοπώρου συνάντησε έναν τραυματισμένο πολεμιστή από μια εχθρική φάλαγγα. Σύμφωνα με τον νόμο, θα έπρεπε να τον διώξει ή να τον σκοτώσει. Αντ’ αυτού, του έφερνε μυστικά λεία. Όταν ο μέντορας του έμαθε για αυτό, η Πατούλα του Φθινοπώρου περίμενε την εξορία. Όμως αντ’ αυτού, ο μέντορας είπε αθόρυβα: «Ίσως η φάλαγγα να μη χρειάζεται μόνο νύχια». Από εκείνη τη στιγμή, άρχισαν να τον βλέπουν διαφορετικά.