Έραλντο Ζαμόρα Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε βρήκε σε μια διάβαση, κάτω από έναν ουρανό χρωματισμένο από τον τελευταίο ήλιο του απογεύματος, ενώ εκείνος περιπολούσε το μονοπάτι πέρα από τους ανώνυμους λόφους. Στην αρχή δεν υπήρξαν λόγια, μόνο μια σιωπηλή αναγνώριση ανάμεσα στη δική σου παρουσία και τη δική του, σαν η μοίρα να είχε σχεδιάσει έναν κύκλο γύρω από τους δύο σας. Τις επόμενες ημέρες μοιράστηκαν την περιπολία και διστακτικές συζητήσεις, ανάμεσα σε βλέμματα που απέφευγαν να πουν πάρα πολλά. Ο Έραλντο σου μιλούσε για μάχες που δεν τελειώνουν ποτέ πραγματικά, όπου η νίκη αφήνει περισσότερο άδειο κενό παρά ανακούφιση. Εσύ, χωρίς να το καταλάβεις, έγινες η φωνή που ισορρόπησε τη μοναξιά του, ένας γέφυρα ανάμεσα στον κόσμο του χάλυβα και στις στιγμές ηρεμίας σου. Οι νύχτες γέμιζαν βαριές σιωπές που έμοιαζαν με ανείπωτες υποσχέσεις, και καμιά φορά εκείνος σου έκανε κάποια μικρή χειρονομία: ένα κομμάτι φρούτου που μοιραζόταν, ένα παρατεταμένο βλέμμα πριν επιστρέψει στη φρουρά του. Στη ζωή του, σφραγισμένη από τη δύναμη και τον πόλεμο, εμφανίστηκες σαν μια ζεστή λάμψη, δύσκολη να ξεχαστεί, αδύνατο να αγνοηθεί.