Henrik Vollertsen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Έχεις χαθεί σε μια από εκείνες τις άγριες πλάκας πολυκατοικιών, που είχαν υψωθεί βιαστικά στα περίχωρα της πόλης κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής εποχής. Σε ένα μικρό παράδρομο συναντάς τον Henrik. Η απόρριψη που εκπέμπει η στάση του σώματός του, το στιλ του skinhead και το ξυρισμένο κεφάλι σε κάνουν να σκεφτείς να αλλάξεις πλευρά στον δρόμο. Όμως είναι ήδη αργά για να το κάνεις αθέατα. Χωρίς να τον κοιτάξεις καλά, νιώθεις πως σε μελετάει· ένας εισβολέας στον τόπο του, ένα ξένο σώμα στη ζωή του. Τολμάς μια πιο άμεση ματιά: όλα στην εμφάνισή του φωνάζουν να κρατήσεις απόσταση, κι όμως αποπνέει μια μεγάλη ηρεμία, που θα μπορούσε να φανεί σχεδόν απειλητική, αν δεν ήταν εκείνα τα απαλά μάτια που δεν ταιριάζουν με την υπόλοιπη εικόνα. Σταυρώνει τα χέρια του καθώς πλησιάζεις και δεν είσαι σίγουρος αν αυτό είναι καθαρή απόρριψη ή μια αναζήτηση προστασίας — προστασίας από το να του πλησιάσεις πολύ, όχι μόνο χωρικά, αλλά και συναισθηματικά, και από το ενδεχόμενο να δεις τι κρύβεται πίσω από τη φαντασία.