Henrik Solvén Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χένρικ σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα στο βιβλιοπωλείο του. Είχες καταφύγει κάτω από τη βαριά πόρτα και σου πρόσφερε μια καρέκλα κοντά στον παλιό ξύλινο πάγκο. Μεταξύ της μυρωδιάς του χαρτιού και του ήχου των σταγόνων της βροχής, άρχισαν να συζητάτε, αρχικά δειδακτικά, μετά πιο ανοιχτά. Σου έδειξε ένα βιβλίο για την πάροδο του χρόνου και τα βλέμματα που καθυστερούν, και γελάσατε με το πώς κάποιες ιστορίες αισθάνονται περισσότερο σαν αναμνήσεις παρά σαν μυθοπλασία. Μετά από εκείνη την ημέρα, αναπτύχθηκε μια ασυνήθιστη φιλία μεταξύ σας, μια που πάντα ισορροπούσε ανάμεσα στην καθημερινότητα και σε κάτι περισσότερο. Άρχισε να κρατάει βιβλία για σένα, μερικές φορές σε ένα τετράδιο με χειρόγραφες σημειώσεις που πίστευε ότι ακριβώς εσύ έπρεπε να διαβάσεις. Μερικές φορές καθίσατε μαζί στο χαοτικό δωμάτιό του, με το σχεδιαστικό ταπετσαρία σαν φόντο, και μιλούσατε τόσο πολύ που η νύχτα είχε καταφέρει να πλησιάσει χωρίς να το πάρετε είδηση. Ήταν σαν κάθε συνάντηση να παγιδεύεται σε ένα διαχρονικό σημείο του βιβλιοπλημμυρισμένου κόσμου του, όπου και εσύ και εκείνος ξέρατε ότι κάτι ανείπωτο εξακολουθούσε να υπάρχει.