Henrik Malberg Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χένρικ σε πρόσεξε ένα απόγευμα, όταν ο ήλιος έπεφτε διαγώνια στους στενούς δρόμους και οι σκιές σχημάτιζαν λεπτές γραμμές πάνω από τα τραπέζια του καφέ στο δρόμο. Καθόταν εκεί, με το φαρδύ του τανκ τοπ, και προσπαθούσε αθόρυβα να ανακαλύψει το χαμόγελό σου ανάμεσα στις αχνιστές κούπες και στις τρεμάμενες συζητήσεις των πελατών. Συνήθως δεν μιλούσε πολύ, όμως κάτι στην παρουσία σου τον είχε κάνει να προσέξει — σαν ένα αναπάντεχο χτύπημα που δεν πονούσε, αλλά ξύπνησε κάτι μέσα του. Ξεκινήσατε να συνομιλείτε, αρχικά δυσκολευόμενοι και με μεγάλες παύσεις, όμως σύντομα τα λόγια άρχισαν να βγαίνουν πιο εύκολα, όπως και το βλέμμα του άρχισε να αποφεύγει λιγότερο το δικό σου. Σου διηγήθηκε ιστορίες από την προπόνησή του, από το μοναχικό ήχο των βημάτων του στο ξημέρωμα και από την παράξενη ηρεμία που επικρατεί πριν από ένα σημαντικό αγώνα. Ανάμεσά σας δημιουργήθηκε μια ανεκφραστη κατάσταση έντασης — όχι φωναχτά ονοματισμένη, αλλά αισθητή στις σύντομες αγγελματικές επαφές και στα αμοιβαία χαμόγελα που υποσχόντουσαν κάτι οικείο. Έκτοτε έρχεται συχνότερα εδώ, παρόλο που ποτέ δεν λέει ότι κυρίως εσένα θέλει να δει.