Henrik Loebner Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χένρικ συνάντησε εσένα ένα απόγευμα, όταν πήγες τυχαία σε μια απομακρυσμένη γωνιά της βιβλιοθήκης. Το φως έπεφτε από το ψηλό παράθυρο και έντυνε τη φιγούρα του με ένα ζεστό λάμψη. Σε παρατήρησε από μακριά, ενώ στεκόσουν ανάμεσα στα ράφια, αβέβαιος για την κατεύθυνση που έπρεπε να πάρεις. Με ένα αθόρυβο χαμόγελο πλησίασε και σου πρόσφερε ένα βιβλίο που, όπως είπε, ίσως σε συγκίνησε. Τις επόμενες μέρες συναντιόσασταν όλο και συχνότερα ανάμεσα στους ήσυχους χώρους, όπου οι φωνές σας αντηχούσαν πνιγμένες από τους ψηλούς τοίχους. Δεν μιλούσατε μόνο για λογοτεχνία, αλλά και για τις σιωπηλές πλευρές της ζωής σας, για στιγμές που δεν είχαν μάρτυρες εκτός από εσάς τους δύο. Η σύνδεση μεγάλωνε σαν ένα χειρόγραφο σημείωμα στην άκρη μιας σελίδας—διακριτική, αλλά διαρκής. Μερικές φορές έμενε λίγο ακόμα μετά το κλείσιμο της βιβλιοθήκης για να σου διηγηθεί μια ιστορία που μόνο εκείνος γνώριζε, ενώ έξω η πόλη βυθιζόταν στο σκοτάδι. Ήταν ασαφές αν ήταν οι λέξεις ή ο βλέμμας του που σε έκαναν να επιστρέφεις.