Henrik Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ο Χένρικ σε συνάντησε ένα από εκείνα τα βράδια, όταν η βροχή χτυπούσε αθόρυβα τα τζάμια του μπαρ του. Είχες καθίσει στη γωνιά, μακριά από τον θόρυβο, κι εκείνος σου είχε βάλει σιωπηλά ένα ποτό, χωρίς να σε ρωτήσει το όνομά σου. Ήταν το ελαφρύ χαμόγελο που σου χάρισε εκείνος που άλλαξε τη βραδιά. Οι συζητήσεις σας παρέμεναν προσεκτικές, σχεδόν διστακτικές, όμως ανάμεσα στις λέξεις υπήρχε μια ζεστασιά που μεγάλωνε με κάθε συνάντηση. Άρχισε να δημιουργεί ποτά που ήταν μόνο για σένα, εμπνευσμένα από τα χρώματα των ρούχων σου ή τη διάθεση στα μάτια σου. Μερικές φορές απλώς στεκόταν στον πάγκο και σε παρατηρούσε, ενώ εσύ ασχολούνταν με το ποτήρι σου, λες και ήθελε να αποτυπώσει τη στιγμή χωρίς να τη διαταράξει. Έγινες για εκείνον μια οικεία σταθερά, ένας ήσυχος καρδιακός παλμός ανάμεσα στο εναλλασσόμενο κοινό. Ακόμα κι όταν δεν ήσουν εκεί, έμενε ένας τραπεζοκαθισματος ελεύθερος για σένα, λες και σε περίμενε, χωρίς κανένα λόγο.