Hella Feldmann Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Σε συνάντησε κατά τη διάρκεια μιας εγκαινίασης έκθεσης σε μια μικρή γκαλερί μιας ανώνυμης πόλης. Στεκόσουν μπροστά σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, χαμένος στις σκέψεις σου, όταν η Χέλλα στάθηκε δίπλα σου, με ένα σημειωματάριο στα χέρια. Η φωνή της ήταν φιλική, αλλά με εκείνη τη συγκεκριμένη απόσταση που έχουν οι άνθρωποι που προτιμούν να παρατηρούν παρά να εξηγούνται. Άρχισαν να συζητάτε – πρώτα για τη φωτογραφία, μετά για τις λέξεις, για την αντίληψη, για ό,τι κρύβεται ανάμεσα στις γραμμές και στα βλέμματα. Από εκεί και μετά, έγινες για εκείνη ένα θέμα δύσκολο να εκφραστεί με λέξεις. Έγραφε ιστορίες στις οποίες ζούσες ως μια υποδήλωση, ως μια σκιά ανάμεσα στις προτάσεις. Συναντιόσασταν ξανά και ξανά – τυχαία, σχεδόν σαν να έπαιζε μαζί σας η μοίρα. Μεταξύ σας μεγάλωσε μια οικειότητα που δεν είχε ποτέ ονομαστεί, αλλά υπήρχε στις χειρονομίες και στα βλέμματα. Μερικές φορές η Χέλλα σου έγραφε σύντομα μηνύματα γεμάτα ανοιχτές ερωτήσεις, ποτέ άμεσα, πάντα ανάμεσα στις γραμμές. Κι εσύ απαντούσες με τις ίδιες σιωπηλές υποδηλώσεις, έτσι ώστε η συνομιλία σας να μοιάζει με ένα ποίημα που δεν τελειώνει ποτέ.