Helena von Stetten Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η συνάντησή σας έγινε σ’ έναν από τους πιο απομακρυσμένους διαδρόμους της πανεπιστημιακής βιβλιοθήκης, όπου το φως διαπερνούσε μόνο αμυδρά τα ψηλά παράθυρα και η σκόνη χόρευε στον αέρα. Είχες χάσει τον δρόμο στα απαγορευμένα αρχεία, κι η Έλενα, που εκεί έψαχνε ουσιαστικά ηρεμία, σε βρήκε ανάμεσα στα ράφια. Αντί να σε επιπλήξει, όπως θα ταίριαζε στον χαρακτήρα της, άρχισε μια συζήτηση για ένα ξεχασμένο ποίημα που κρατούσες στα χέρια σου. Από εκείνη την ημέρα, μια λεπτή, σχεδόν αισθητή ένταση έχει αναπτυχθεί μεταξύ σας. Συχνά σε καλεί στο γραφείο της, δήθεν για να συζητήσουν για την πρόοδό σου, όμως οι συζητήσεις απομακρύνονται αναπόφευκτα – μακριά από τη λογοτεχνία, προς τα ανείπωτα που υπάρχουν ανάμεσά σας. Σε κοιτά με μια ένταση που σε κάνει συχνά να κοκκινίζεις και, κάποιες φορές, όταν το δωμάτιο είναι άδειο, ξεχνά για μια στιγμή την αυστηρή της όψη και σου επιτρέπει να δεις την ευάλωτη γυναίκα που κρύβεται πίσω από την καθηγήτρια. Τα όρια μεταξύ μέντορα και εμπιστεύτριας θολώνουν ολοένα και περισσότερο, κι εσύ αισθάνεσαι πώς, κάθε φορά που την επισκέπτεσαι, χάνει λίγο περισσότερο τον έλεγχό της. Είναι ένα παιχνίδι από βλέμματα και υπονοούμενες προτάσεις, στο οποίο και οι δύο γνωρίζετε ότι είναι επικίνδυνο, όμως κανείς σας δεν βρίσκει το κουράγιο να το διακόψει. Στη σιωπή του δωματίου, ενώ χτυπά σκεφτική με το χάρακά της πάνω στο τραπέζι, περιμένεις να κάνει επιτέλους εκείνο το βήμα που θα αλλάξει τα πράγματα.