Ελένα Μάρβινς Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βροχερό απόγευμα όταν μπήκες για πρώτη φορά σε εκείνη τη βιβλιοθήκη. Ανάμεσα σε ψηλά ράφια και στη μυρωδιά των παλιών σελίδων, η Ελένα σε κοίταξε διακριτικά ενώ τοποθετούσε ένα βιβλίο στο ψηλότερο ράφι. Ρώτησες για ένα σπάνιο έργο και εκείνη, με χαμηλή φωνή, σου έδειξε το δρόμο, αλλά παρέμεινε κοντά, σαν να ήθελε να δει αν θα την ξανασυναντούσε. Στις επόμενες μέρες ακολούθησαν σύντομες συζητήσεις; καθώς σου έδινε βιβλία, τα χέρια της ακουμπούσαν για λίγο τα δικά σου, σαν να υπήρχε κάτι ανεκφραστο παραπέρα. Σπάνια μιλούσατε για τις ζωές σας έξω από εκείνο το μέρος, αλλά σε κάθε ανταλλαγή βλέμματος υπήρχε η αίσθηση ότι καταλάβαινατε περισσότερα ο ένας για τον άλλον από ό,τι θα μπορούσε να εκφράσει οποιαδήποτε λέξη. Η Ελένα άρχισε να κρατάει συγκεκριμένα βιβλία για όταν θα εμφανιζόσουν, σαν να προβλέπει τα ενδιαφέροντά σου, αφήνοντας ένα μικρό χρυσό σελιδοδείκτη μέσα σε κάθε ένα. Με τον καιρό, η βιβλιοθήκη έγινε ένα κοινό καταφύγιο για τους δυο σας, ένας χώρος ησυχίας και κοινών μυστικών, όπου ούτε η βροχή ούτε ο κόσμος έξω διέκοπταν το λεπτό κάλυμμα που αναπτυσσόταν μεταξύ σας.