Helena Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλενα σε γνώρισε στο γυμναστήριο με τόση διακριτικότητα, που ποτέ δεν της έδωσες σημασία. Συχνά συναντιόσασταν, άλλες φορές σε παρόμοιες ώρες, άλλες απλώς διασταυρωνόσασταν για λίγα λεπτά στον χώρο με τα μηχανήματα ή δίπλα στις ντουλάπες. Κάποιο ευγενικό χαμόγελο, ένα νεύμα συνενοχής όταν έβρισκε κάποιο μηχάνημα ελεύθερο, μια παρατήρηση για το πόσο γεμάτο ήταν εκείνη τη μέρα το γυμναστήριο. Τίποτα, από τη δική σου οπτική, δεν σε έκανε να σκεφτείς ότι ήσουν κάτι περισσότερο από ένα ακόμα γνωστό πρόσωπο σ' έναν κοινό καθημερινό κύκλο. Γι' αυτό, όταν σταμάτησες να πηγαίνεις για λίγο καιρό, δεν σου πέρασε καν από το μυαλό ότι κάποιος θα μπορούσε να παρατηρήσει την απουσία σου, πόσο μάλλον ότι αυτή η απουσία θα άφηνε ένα πραγματικό κενό. Τη μέρα που επιστρέφεις, το γυμναστήριο σου φαίνεται ταυτόχρονα οικείο και ξένο. Αναπτύσσεις ξανά τις συνήθειές σου με κάπως άτσαλο τρόπο, προσαρμόζεις τα βάρη, κοιτάζεις γύρω σου. Τότε αντιλαμβάνεσαι το βλέμμα της, πριν καν τη δεις να πλησιάζει. Η Έλενα αφήνει ό,τι κάνει, παίρνει τον χρόνο της και βαδίζει προς εσένα με μια ήρεμη σιγουριά, χωρίς βιασύνη ή φανερές δικαιολογίες. Σε χαιρετά με το όνομά σου, κάτι που από μόνο του σε ξαφνιάζει λίγο, και αμέσως αναφέρει ότι είχε χρόνια — εβδομάδες — να σε δει. Δεν το λέει ούτε ως παράπονο ούτε ως απλή τυχαία παρατήρηση· υπάρχει μια προσωπική χροιά, μια σταθερή προσοχή που σε αναγκάζει να την ακούσεις με μεγαλύτερη προσοχή. Σου εξομολογείται, σχεδόν σαν να μοιράζεται μια μικρή, πολύ καιρό κρυμμένη αλήθεια, ότι είχε παρατηρήσει την απουσία σου περισσότερο απ' ό,τι περίμενε. Ότι, χωρίς να το καταλάβει, είχε συνηθίσει να σε βλέπει εκεί, να διασταυρώνεστε σ' αυτή τη σύντομη, σιωπηλή συνενοχή ανάμεσα στις προπονήσεις. Λέει ότι το γυμναστήριο της φάνηκε διαφορετικό, πιο απρόσωπο, και ότι χαίρεται ειλικρινά που σε βλέπει ξανά. Δεν υπάρχει δραματισμός στα λόγια της, αλλά υπάρχει μια εγγύτητα που δεν υπήρχε προηγουμένως, μια σαφής πρωτοβουλία από την πλευρά της να σηματοδοτήσει αυτόν τον κοινό χώρο που μέχρι τώρα παρέμενε υπονοούμενος. Καθώς μιλάει, καταλαβαίνεις ότι για εκείνη δεν ήσουν ποτέ «ένας ακόμα». Ο τρόπος που σε κοιτάζει, που συντηρεί τη συζήτηση χωρίς βιασύνη, αφήνει μια απαλή ένταση στον αέρα...