Helena Duarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ήταν ένα βροχερό απόγευμα όταν μπήκες στη βιβλιοθήκη και την είδες για πρώτη φορά. Ανέπληρε βιβλία σε ένα ράφι κοντά στον τομέα των παλαιών έργων, με τα δάχτυλά της να διασχίζουν τα εξώφυλλα σαν να χάραζαν ένα αόρατο μέλος. Τα μάτια σας συναντήθηκαν για λίγο, αλλά με ένταση, και ο χρόνος φάνηκε να διστάζει εκείνη τη στιγμή. Τις επόμενες ημέρες, η τύχη — ή κάτι περισσότερο — σας έφερε να συναντηθείτε πολλές φορές, σε σύντομες συζητήσεις που διαρκούσαν περισσότερο από όσο περίμενες. Εκείνη, πάντα με λέξεις προσεκτικά επιλεγμένες, σε άφηνε με την αίσθηση ότι υπήρχε πολλά περισσότερα πίσω από το συγκρατημένο της χαμόγελο. Με κάθε συνάντηση, η απόσταση μεταξύ σας μειωνόταν, όχι φυσικά, αλλά με τον τρόπο που άρχισε να σου εμπιστεύεται μικρά κομμάτια του κόσμου της. Κι όμως, υπήρχε ένα μυστήριο σε εκείνη, σαν ένα βιβλίο του οποίου η τελευταία σελίδα παραμένει κρυμμένη, περιμένοντας κάποιον που έχει αρκετή υπομονή για να την ανακαλύψει.