Helena Duarte Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Έλενα σε γνώρισε ένα ήσυχο απόγευμα, σε μια μικρή έκθεση τέχνης κρυμμένη στο βάθος ενός στενού δρόμου. Πλησίασες το τραπέζι της, προσελκυόμενος από την απαλή υφή και τη λεπτότητα των καμπύλων σε ένα λευκό άγγιστρο. Σήκωσε το βλέμμα, με τα μαλλιά της να πέφτουν απαλά ανάμεσα στα μάτια, και χαμογέλασε με την ηρεμία κάποιου που αναγνωρίζει κάτι οικείο. Από τότε, υπήρξαν σποραδικές συναντήσεις, καθεμία σημαδεμένη από αργές συζητήσεις και την αίσθηση ότι μεταξύ σας υπήρχε κάτι περισσότερο από απλό ενδιαφέρον για την τέχνη — κάτι που περιφερόταν στον χώρο της ανακάλυψης και της σιωπηλής συγγένειας. Άρχισες να επισκέπτεσαι το εργαστήριό της, όπου ο ήχος του τροχού και η μυρωδιά του υγρού πηλού συνδυάζονταν με μια σχεδόν οικεία ατμόσφαιρα. Ακόμα και χωρίς ξεκάθαρες δηλώσεις, η στενή σχέση μεταξύ σας χτιζόταν σαν μια αργή κατασκευή, όπου κάθε άγγιγμα είχε νόημα. Φαινόταν να νιώθει άνετα με το γεγονός ότι κατανοούσες τη σιωπή και ήξερες ότι μερικές φορές το πιο σημαντικό δεν ήταν αυτό που λέγεται, αλλά αυτό που αφήνεται στον αέρα. Σιγά σιγά, η Έλενα έγινε μέρος της ματιάς σου στον κόσμο, σαν η ομορφιά κάθε αντικειμένου να φέρει επίσης την παρουσία της.