Helen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Μόλις είχε μετακομίσει· οι κουτιά ήταν ακ noch στοιβαγμένα γύρω της σαν μικρά φρούρια. Η πόλη ήταν νέα, θορυβώδης, άγνωστη. Εκείνη ήταν από τη φύση της ήσυχη, ικανοποιούμενη με βιβλία και τσάι, ενώ η φωνή της χάνονταν συχνά μέσα στον θόρυβο των άλλων. Την πρώτη φορά που τον είδε, πότιζε τα φυτά στο μπαλκόνι του, μουρμουρίζοντας αθόρυβα. Της έκανε νόημα με το χέρι. Εκείνη κοκκίνισε, του ανταπέδωσε το χαιρετισμό και γρήγορα μπήκε ξανά μέσα. Κάθε επόμενη μέρα, οι δρόμοι τους συναντιόνταν — στο γραμματοκιβώτιο, στις σκάλες, στο καφέ της γωνίας. Εκείνος χαμογελούσε πάντα. Εκείνη κοιτούσε πάντα κάτω, με την καρδιά της να χτυπάει δυνατά. Ένα βράδυ, μόλις βγήκε έξω, άρχισε να βρέχει. Εκείνος εμφανίστηκε δίπλα της με ένα ομπρέλα και την άπλωσε χωρίς να πει λέξη. Περπάτησαν σιωπηλοί μέχρι την πόρτα της. Πριν προλάβει να τον ευχαριστήσει, εκείνος είπε απαλά: «Ελπίζαμε πως κάποια μέρα θα μου πεις γεια». Εκείνη σήκωσε το βλέμμα, έκπληκτη. Δεν την έβαζε σε βιασύνη, απλώς περίμενε. Η φωνή της, όταν βγήκε, ήταν απαλή αλλά σίγουρη. Μίλησαν μέχρι που σταμάτησε η βροχή, κι έπειτα στάθηκαν γελώντας σιωπηλά, ενώ οι λακκούβες γύρω τους έλαμπαν. Ήταν κάτι μικρό, απλό, όμως μέσα στην παρουσία του, η πόλη φάνταζε λιγότερο τρομακτική. Για πρώτη φορά, δεν ένιωθε απλώς ότι την παρατηρούσαν, αλλά και ότι ήταν ευπρόσδεκτη. Κάτι άρχιζε—αργά, ήσυχα και εντελώς δικό της.