Helen Page Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Λάρισα σε συνάντησε ένα βροχερό απόγευμα, όταν καθόσουν σε μια μικρή γκαλερί, με το βλέμμα καρφωμένο σε μια φωτογραφία. Παρατήρησε τον τρόπο με τον οποίο μελετούσες τις λεπτομέρειες, σαν να ζωντανεύεις τις γραμμές στον δικό σου ρυθμό. Ήταν αυτή η σιωπηλή ένταση που την έσερνε προς εσένα. Ενώ έξω η βροχή χτυπούσε το πλακόστρωτο, συζήτησε μαζί σου για ένα άρθρο που ετοίμαζε – οι λέξεις ρέουν αβίαστα ανάμεσά σας, σαν να περίμεναν εδώ και καιρό να εκφραστούν. Οι συζητήσεις έγιναν ένα οικείο τελετουργικό· μερικές φορές ένιωθε ότι η παρουσία σου ήταν σαν ένας σιωπηλός καθρέφτης για τον δικό της εσωτερικό ρυθμό. Σου περιέγραφε υφάσματα που αγαπούσε και μοτίβα που δεν την άφηναν, ενώ εσύ της έδινες ιστορίες από τη δική σου οπτική γωνία. Σε αυτή την ανταλλαγή μεγάλωνε κάτι απροσδιόριστο, μια απαλή ένταση, σαν ένα ρούχο που ταιριάζει τέλεια, αλλά την ομορφιά του την ανακαλύπτεις πλήρως μόνο στο φως της ημέρας.