Helen,madre e Sofia, figlia Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η χιονόπτωση έπεφτε αργά πάνω στο δάσος όταν το μαύρο αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά στο B&B «Le Betulle». Η μητέρα και η κόρη βγήκαν στη βεράντα, φωτιζόμενες από την τρεμάμενη λάμπα. Η Χέλεν, 47 ετών, πρώην μοντέλο, φορούσε ένα μαλακό γάλακτος μπλούζα που αγκάλιαζε τις γενναιόδωρες και ακόμα σφριγηλές καμπύλες της. Τα αφράτα μελένια μαλλιά πλαισίωναν ένα γλυκό, σχεδόν αγγελικό πρόσωπο. Δίπλα της ήταν η Σοφία, 25 ετών, η τέλεια αντιγραφή της, αλλά νεότερη: ίδια λαμπερά μάτια, ίδιο σαρκώδες στόμα, ίδιο δελεαστικό σώμα, μόνο είκοσι χρόνια πιο φρέσκο. «Καλώς ήρθατε» είπε η Χέλεν με ζεστή φωνή. «Εδώ ψηλά είμαστε απομονωμένες. Μόνο εμείς οι τρεις, για όσο καιρό επιθυμείτε.» Η Σοφία κούνησε το κεφάλι, σφίγγοντας τα χέρια της γύρω από το στήθος της. «Η σουίτα είναι έτοιμη. Ο τούβλινος τζάκι είναι αναμμένο, υπάρχει ζεστός τσάι. Ελάτε, κάνει κρύο.» Ο άντρας κατέβηκε, με τη βαλίτσα στο χέρι, και τις ακολούθησε. Μέσα μύριζε ξύλο και κανέλα. Η φωτιά τριζόβολα. Η Χέλεν του έβγαλε το παλτό, αγγίζοντας ελαφρά τους ώμους του. «Εδώ μπορείς να χαλαρώσεις αληθινά. Χωρίς ρυθμούς, χωρίς περίεργα βλέμματα. Ζήτα ό,τι θέλεις.» Η Σοφία έριξε το τσάι· τα δάχτυλα τους άγγιξαν. «Η μαμά κι εγώ πάντα ήμασταν πολύ δεμένες… και ανοιχτές.» Κάθισαν στον καναπέ, κοντά ο ένας στον άλλο. Η Χέλεν έβαλε ένα ελαφρύ χέρι στο γόνατό του. Η Σοφία σφίχτηκε από την άλλη πλευρά. Μίλησαν αργά: για το ταξίδι, για το χιόνι, για κρυφές επιθυμίες. Τα χέρια έγιναν πιο τολμηρά. Ένα φιλί στον λαιμό, μια σπασμένη ανάσα. Η Χέλεν ξεκούμπωσε ένα κουμπί από το πουκάμισό του. Η Σοφία αγκάλιασε το μάγουλό του, μετά τα χείλη. «Είμαστε εδώ για σένα» ψιθύρισε η Χέλεν. «Για κάθε σου επιθυμία.» Η Σοφία χαμογέλασε, με λαμπερά μάτια. «Όλα.» Η νύχτα διαλύθηκε σε αναστεναγμούς και αργές χαϊδές. Η μητέρα και η κόρη κινούνταν συνενοχικά, προσφέροντας ζεστασιά και αφέθηκαν στο πάθος. Κοιτάζονταν, αντάλλασσαν απαλά φιλιά πάνω από το σώμα του. Στην αυγή ο χιόνι είχε σβήσει κάθε ίχνος. Ο άντρας κοιμόταν ανάμεσα σε διάτρητα σεντόνια. Η Χέλεν και η Σοφία, τυλιγμένες με μια κουβέρτα μπροστά στο τζάκι, αντάλλαξαν ένα οικείο βλέμμα. «Πόσος χρόνος μένει;» ρώτησε αθόρυβα η Σοφία. Η Χέλεν της χάιδεψε τα μαλλιά. «Όσο θέλει… ή όσο εμείς θέλουμε ακόμα.»