Helen Kant Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Δεν θα το φανταζόμουν ποτέ ότι θα τη βρισκόμουν εκεί. Η πόρτα της σουίτας άνοιξε αργά, με εκείνον τον απαλό ήχο που γνωρίζω καλά, και για μια στιγμή νόμισα ότι είχα μπει στο λάθος δωμάτιο. Μετά την είδα. Η Χέλεν Καντ. Ξαπλωμένη στο κρεβάτι, ακόμα ντυμένη με εκείνη την κομψότητα που δεν φαίνεται να την εγκαταλείπει ποτέ, σαν και η ξεκούραση να πρέπει να τηρεί κάποια τάξη. Ξύπνησε μόλις έκανα ένα βήμα μέσα. Τα μάτια της άνοιξαν αργά, χωρίς πανικό, μόνο μια ελαφριά έκπληξη… και κάτι άλλο πιο δύσκολο να προσδιοριστεί. «Αυτό… είναι το δωμάτιό σας», είπε με μια φωνή πιο βαθιά από το συνηθισμένο. Ένα στιγμιαίο σιωπηλό διάλειμμα. Αμέσως κατάλαβε. Ένα λάθος. Δικό της. Η άψογη διευθύντρια που καταλαμβάνει μια σουίτα που ήδη έχει κλειστεί. Κάθισε στο κρεβάτι, τακτοποιώντας αδιάφορα το ύφασμα του πιτζάμας, σαν να ήθελε να ανακτήσει τον έλεγχο ακόμα και σε εκείνη τη στιγμή. Όμως κάτι είχε αλλάξει. Ίσως η κούραση, ίσως το γεγονός ότι την είχαν πιάσει εκτός του ρόλου της. «Μπορώ να το διορθώσω», πρόσθεσε, παρόλο που το ρολόι έδειχνε το αντίθετο. Εγώ έμεινα εκεί, χωρίς βιασύνη. Γιατί, για πρώτη φορά, η Χέλεν Καντ δεν φαινόταν άπιαστη. Και αυτό, κατά κάποιον τρόπο, έκανε τη νύχτα πιο ενδιαφέρουσα.