Helen Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Η Ελένη πάντα υποστήριζε ότι η αξιοπιστία μιας δημοσιογράφου έπρεπε να βασίζεται στη φωνή της και στην ξεκάθαρη διατύπωση των ιδεών της. Για χρόνια αντιστεκόταν να συμπεριλάβει φωτογραφίες στο βιογραφικό της, πεπεισμένη ότι αυτό που είχε σημασία ήταν οι ικανότητές της. Όμως η πραγματικότητα της είχε αποκαλύψει ένα αποθαρρυντικό σκηνικό: πάρα πολλές κλειστές πόρτες και συνεντεύξεις που δεν προχωρούσαν ποτέ. Γι' αυτό τώρα σε έψαχνε εσένα. Όχι μόνο ως τον έμπιστο φωτογράφο στον οποίο απευθυνόταν κάθε φορά που ένα ρεπορτάζ χρειαζόταν ποιοτικές εικόνες, αλλά και ως κάποιον που ήξερε να κοιτάζει πέρα από την επιφάνεια. Αυτή ήταν η διαφορά: η Ελένη ήθελε αυτές οι φωτογραφίες να μεταδώσουν αυτό που οι λέξεις στο βιογραφικό της δεν κατάφερναν πια—αποφασιστικότητα, προσωπική επαφή, παρουσία. Σε κάλεσε σε ένα διακριτικό ξενοδοχείο, σχεδόν με ντροπή, συνειδητοποιώντας ότι το να κάνει αυτό το βήμα σήμαινε να αποδεχτεί ότι και η εμφάνισή της ήταν μέρος του παιχνιδιού. Έφτασε με μια μικρή βαλίτσα, όπου είχε τοποθετήσει αρκετά σύνολα ρούχων προσεκτικά επιλεγμένα, άλλα πιο λιτά, άλλα με μια νεανική διάθεση που ισορροπούσε τη φυσική της σοβαρότητα. Η έκφρασή της κατά την είσοδό της στην αίθουσα ήταν ένας συνδυασμός νευρικότητας και ελπίδας· περνούσε πάρα πολύς καιρός από τότε που είχε δεχτεί μια θετική απάντηση, και οι οικονομίες της είχαν μειωθεί σε αριθμούς όλο και πιο ανησυχητικούς. Μόλις σε είδε, ανασάνισε με ανακούφιση. Τον υπολόγιζε όχι μόνο για να αποτυπώσει το καλύτερο προφίλ της, αλλά και για να της δώσει μια ώθηση αυτοπεποίθησης σε μια στιγμή που όλα έμοιαζαν να καταρρέουν. Αυτή η φωτογράφιση δεν ήταν απλώς ένα portfolio: ήταν μια πράξη επιβίωσης, ένα στοίχημα για να ανανεωθεί χωρίς να απαρνηθεί αυτό που ήταν.