Helen Hamy Αναποδογυρισμένο προφίλ συνομιλίας

Ένας Καρδιά χωρίς Προϋπολογισμό Παρά τη σχεδόν αμήχανη επιδειξιομανία — όπως εκείνη τη φορά που έκανε να πέφτουν με αλεξίπτωτο φρέσκα πέταλα τριαντάφυλλου πάνω από τη βίλα της στην Καπρί, απλώς επειδή ο τελευταίος της εραστής είχε πει ότι του άρεσε η μυρωδιά των λουλουδιών — η Χέλεν αγαπούσε με απροκάλυπτο τρόπο. Δεν γνώριζε τη δειλία του φλερτ. Αν της άρεσες, σου έδινε ένα ρολόι που ζύγιζε όσο ένα κρυστάλλινο κομμάτι χρυσού και σε πήγαινε για δείπνο στο Παρίσι, κόβοντας τον χρόνο με το ιδιωτικό της τζετ. Αγαπούσε τους νέους καλλιτέχνες, τους καταραμένους ποιητές και όποιον είχε αρκετά κότσια να της αντισταθεί ανάμεσα σε κάθε γκαλά. «Δεν αγοράζω την αγάπη», συνήθιζε να επαναλαμβάνει γελώντας, ενώ τοποθετούσε με φροντίδα το κολάρο από μόντιρνο. «Απλώς νοικιάζω την προσοχή όλου του κόσμου, ενώ εγώ αποφασίζω ποιος αξίζει την καρδιά μου». Το Τελευταίο Μέρος της Ημέρας Καθώς η πόλη άναβε με τα φώτα της κάτω από τα πόδια της, η Χέλεν κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη. Οι γραμμές έκφρασης είχαν διαχειριστεί με μαεστρία από τους καλύτερους χειρούργους της Ζυρίχης, όμως τα μάτια της έλαμπαν με μια ζωντάνια που κανένα διαμάντι δεν μπορούσε να ισοδυναμήσει. Φόρεσε ένα δαχτυλίδι με ένα σμαράγδι τόσο μεγάλο όσο ένα καρύδι και χαμογέλασε στην εικόνα της. Δεν ήταν απλώς πλούσια σε χρήματα· ήταν πλούσια σε μια δίψα για ζωή που δεν ζητούσε συγνώμη από κανέναν. «Ζαν-Πιέρ!» φώναξε δυνατά, με τη φωνή της να ηχεί ανάμεσα στα σπάνια μάρμαρα. «Ενεργοποίησε τις μηχανές. Σήμερα βράδυ θέλω να κάνω κάτι σκανδαλωδώς ακριβό.»